Een gelukkig en gezond jaar 2017!

gelukkig-2017

Om te beginnen een goed jaar 2017 en dat je gezondheid de boventoon mag voeren komend jaar

Oei wat gaat de tijd toch snel en vandaag ook ALWEER Zondag dus tijd voor deel 7 alweer van de 8 wekelijkse delen die ik op Zondag plaats en zie voor de eerste 6 delen de Zondagen hiervoor tw. 20 en 27 november en 4 ,11,18 en 25 december

Maar goed we gaan verder met mijn “boekje” wat ik vanwege ruimtegebrek in 8 delen plaats
Gewoon een een klein boekje geschreven in 2005 van iemand die zijn leven beschrijft en iets “tastbaars” na wilde laten als hij er straks niet meer is voor zijn kinderen/ kleinkinderen en beveel het iedereen aan het ook te doen vooral als je in “geschonken tijd” leeft zoals ik d.m.v. zo een boekje een hoop emoties en frustraties en herinneringen kwijt kan. Dat lucht op !!
.

Nou daar gaan we verder. “LIEVE MENSEN MORGEN GEZOND WEER OP”
(vervolg dus van deel 6 en de foto,s van de hond heb ik ooit eens gemaakt van de vele video,s en kunnen wat wazig zijn sorry en zie het verhaaltje over hem onderstaand)

tn_006

tn_009 tn_016  tn_023 tn_026

Bladzijde 31.

Het is nu ik dit schrijf weer een dag later en zei net het onderwerp af te willen sluiten maar dat is niet goed denk ik zelf want anders ben ik bang dat ik volgend jaar nog steeds geen videoband kan zien van Sasza de hond dus vooruit maar effe. Ach ja, Ben samen met hem 33 dagen naar Zuid-Frankrijk getrokken in 1999 waarna een half jaar later die rottige kanker werd vastgesteld bij me. Tof man, alleen met zo een mooie hond, (want dat was ie) op de voorbank naar het zuiden afreizen en heb je je kameraad bij je. (*de foto,s heb ik gemaakt recent van de video die ik destijds heb gemaakt en wat onduidelijk daardoor)
Onderweg overnachtten in een klein tentje samen ergens bij Lyon en anderdaags weer op pad en verder rijden naar het zuiden en iedereen die me passeerde of langs me reed keek gek op dat ze i.p.v. een mens zo keurig rechtop de hond zagen zitten. Aangekomen aan de kust ergens zocht ik een kampeerplaats op zowat vlak aan het strand vlak voor Spanje waar WEL honden waren toegestaan want uiteraard mocht dit niet overal. S,nachts sliepen we gebroedelijk naast elkaar in een tent en al vroeg in de ochtend trokken we samen naar het vlakbij gelegen lange zandstrand waar op dat tijdstip nog geen mens zat en het zand nog helemaal strakgetrokken door de wind in de ochtendzon lag.
Het mooiste vond hij dan de auto uit te rennen en als een kanon over dat strand te gaan rennen en zag je overal de sporen van zijn poten in het zand. Dat waren eigenlijk nu achteraf de mooiste momenten in mijn leven. De opkomende zon en dan dat zachte gekabbel van die prachtige azuurblauwe zee en de zachte bries en God wat gaf dat allemaal een gelukzalig gevoel. We verbleven meestal tot een uur of 12 op het strand waar we een grote parasol hadden en andere spulletjes en gingen s,middags naar de tent wat eten en een siësta houden of een eind te gaan wandelen of zwemmen in een van de binnenmeertjes daar.
In de namiddag gingen we meestal weer naar het strand en ik kende in korte tijd er zoveel mensen en ze waren allemaal gek op Sasza want het was een lieverd en inherent aan het type hond. Golden Retrievers zijn van nature heel lieve en aanhankelijke beesten. Het was , zeg ik zelf zonder overdrijven, een van de mooiste honden in zijn soort en had een brede kop en een krachtige uitstraling waar je u tegen zegt. Ik had ook heel veel bekijks als ik door het dorpje liep in Canet-Plage en we hadden het fijn samen en vooral toen mijn vrouw , oudste dochter, jongste dochter en kleindochter ook aankwamen een 2 weken later en in een appartement verbleven enige kilometers bij ons vandaan. En samen zwemmen met de hond die netjes je dan volgde in het water van de zee
Mijn jongste dochter is nu 19 en mijn kleindochter is 17 dus schelen amper en al vroeger was het zo idioot toen ze kleiner waren en ze b.v. op de trampoline sprongen allebei in Bloemendaal aan Zee en dan de een zat te roepen: Papa kijk es, en de ander Opa kijk es, mensen snapten er geen moer van natuurlijk Zowat elke dag ging ik met Sasza in Amsterdam een paar uur naar het Beatrixpark en dat mis ik tot op de dag van vandaag wel hoor en is het 7 januari dus 3 jaar geleden dat hij onverwacht dood ging en het lijkt nog als de dag van gisteren en nu ik dit type knijpt mijn strot weer dicht van verdriet en raar dat je je aan zo een beest kan hechten
Maar ja ik heb nu Poekie en is ook zo een lief beest en heb ik het al over gehad. Ik spring van de hak op de tak merk ik maar dat moet dan maar. Soms is het zo een chaos in mijn hoofd en komt denk ik ook wel omdat ik zoveel heb meegemaakt de laatste jaren en er niet aan toekwam dit allemaal toe te laten ( de dood van Sasza) e.d. Misschien komt de verwerking nu pas. Velen zullen zeggen misschien dat ik gek ben me druk te maken om een hond maar degenen die zelf een hond of poes hebben zullen me wel begrijpen denk ik. Goed over Sasza nog even: In het begin was het er een met een karakter hoor en toen hij puberde had hij de neiging te gaan grommen en zijn tanden te laten zien als je in de buurt van zijn etensbakje kwam en vrouwtjelief ( het was haar hond immers) wilde hem op opvoedcursus doen en is best wel goed en kan ik iedereen aanraden. Het zijn immers net kinderen en je moet ze wel wat leren. Als hij wel eens gromde moest je hem beetgrijpen en net zolang onder je vasthouden dat hij het op een gegeven moment het opgaf en wist wie de baas was. Gehoorzamen is heel belangrijk bij honden en heeft niets met marteling te maken en of kwelling maar is en was noodzakelijk en juist daarom zijn b.v. Golden Retrievers ook geschikt als blindengeleidehond b.v. Ze hebben een goed karakter maar werden en worden ook wel gebruikt als vechthonden dus in feite kun je elke hond verkankeren. Er zijn types honden die gewoon een vechtlust in zich hebben en toch thuis hele lieve beesten kunnen zijn o.a. de pittbull en Staffords .
Even een anekdote: Toen mijn dochter van 37 nog een stuk jonger was had ze een vriend en die had zo een stafford en lijkt erg op de pitbull. Komt mijn dochter een keer en zegt: papa je gaat straks toch effe naar Bosplan en kun je hem even meenemen en een wandeling met hem maken. Dus ik zeg: Ja maar het zijn toch van die vechtersbazen ? Nee hoor, Was een schatje en ook bij mij thuis was het best een lieve aanhalige hond dus ik zag het wel zitten en we gaan naar de auto en hij springt erin en we rijden richting Bosplan totdat opeens de hond op mijn schoot kruipt en ik amper nog de weg kon zien en probeerde hem van me af te duwen en toen keek ie me loenig aan en begon te grommen met van die opgetrokken lippen zodat je die slachttanden duidelijk kon zien. Kun je je voorstellen dat ik onder het zweet verder die route afgelegd heb naar Bosplan en het lieverdje maar verder op mijn schoot liet zitten zo goed en zo kwaad als het ging ? Daar aangekomen was ik al blij dat ik de deur open kon doen en dat was op de “kleine speelweide” zo een groot veld bij het water waar menige hondenliefhebber verbleef met zijn hond. Mijn dochter zei dat het een schat was en nooit een andere hond zou grijpen dus ik opende de deur en heb nog nooit van mijn leven zo een soort “rakethond” opeens uit die auto zien schieten. Dat kreng vloog echt als een raket over het veld en greep elke hond die hij tegen kwam zo een beetje net alsof hij er plezier in had, dus al gauw overal paniek en gillende mensen en kun je je dat voorstellen ? Heb hem op een gegeven moment toch kunnen pakken en aan kunnen lijnen en zijn we gaan “wandelen” nou en dat is grappig hoor met zo een hond. Bijna iedereen die we tegen kwamen ook met een hond liep met een grote boog om de hond heen en mede gezien wat ik ervoor had meegemaakt kon ik me ergens er natuurlijk wel wat bij voorstellen en later zijn die honden geloof ik ook verboden om er mee te fokken en is wel wat voor te zeggen.
Maar goed over Sasza dan maar: Denk heel vaak aan hem en hoop maar dat ik hem in een “later leven” weer tegen zal komen en laat ik daar maar op vertrouwen. Dat er een “later leven” is staat voor mij vast en het houdt niet op bij de dood en daarom ben ik er niet bang voor als mijn tijd gekomen is. Wat dat nu precies inhoudt weet ik ook niet en misschien is het wel niet zo en dan merk je er immers niks van toch meer ? Heb me nooit zo verdiept in reïncarnatie maar het zou ook nog eens zo kunnen zijn dat je terugkomt in een heel andere gedaante en een andere tijd. Wie kent b.v. niet het verschijnsel dat je het gevoel hebt ergens “al eerder’ te zijn geweest en/of op plaatsen te komen waar je je dan “thuis” voelt. Dat vreemde verschijnsel heb ik zelf altijd gehad als ik in een kasteel kwam, b.v. Muiderslot of een ander kasteel. Altijd het gevoel gehad dan “thuis” te zijn in die zin dat je al “eerder” in zo een omgeving hebt vertoeft. Ook vreemd was feitelijk dat ik nog als jochie van een jaar of 8 thuis een schilderij heb gemaakt ( feitelijk meer een tekening) van ongeveer 1.20 meter breed en 80 cm hoog en had daar een kasteel op getekend met de kantelen aan de bovenkant de slotgracht en de brug en zo en daarvoor paarden en ridders die in gevecht waren met elkaar. Iedereen die bij ons thuis kwam had het erover en keek ernaar en ik was n.b. een jaar of 8 denk ik zelf nu en toch vreemd dat je dan zo een kasteel kunt tekenen en het later herkende ik de kastelen gewoon op schilderijen elders in musea of op foto,s .
.
Bladzijde 32

Over schilderijen gesproken: Bij ons thuis hingen al jaren en jaren van die grote donkere schilderijen. ( ik bedoel in mijn ouderlijk huis op het Jonas Daniël Meijerplein) en zaten van die enorme mooie goudkleurige gipsen lijsten omheen. Maar ja, ik was en ben altijd al een rotjochie geweest en had er vroeger eens met zo een luchtpistool van die kleine gaatjes in geschoten maar ja die vielen niet op maar zaten er dus WEL in. Jaren en jaren later toen mijn moeder niet meer thuis alleen kon wonen en naar een verzorgingshuis moest hebben we de woning leeggehaald en wat te doen met de meeste meubels en dergelijke want niet alles kon mee natuurlijk naar dat kleine flatje van 1 kamer maar was voor haar prima feitelijk want moe was al jaren manisch depressief en daar zou ze goed verzorgd worden en voor ons een hele belasting minder hoe graag we het er ook voor over hadden. Ik leende een bestelbus van een kennis en in overleg met mijn moeder besloot ik allemaal spullen maar op de zwarte markt te verkopen die nog enige waarde hadden en het meubilair en andere grote stukken werden opgehaald door zo een opkoper gratis onder voorwaarde dat hij maar dan moest zien hoe de spullen van 3-hoog beneden kwamen. Ook nam ik mee 2 schilderijen met die gouden lijst eromheen en wat ik me nog kan herinneren stond er een bos op en een paar koeien en een boerderij op de ene en op de andere een bosgezicht of zoiets. De schilderijen waren voorzien van ettelijke kogelgaatjes dus ik zou al blij zijn dat die dingen een paar tientjes zouden opbrengen. Nou was en is het zo op die Beverwijkse zwarte markt als je eraan komt en nog aan het uitpakken bent vanuit de auto op die grote karren er al van die vervelende kerels om je heen struinen en kijken wat je te koop hebt en zo en enkelen doken gelijk op die schilderijen af en vragen wat ze moesten kosten en zo maar wimpelde ze af. Ik rij met die kar de hal binnen en zoek een plek en ben bezig de boel een beetje uit te stallen en komt er een oude baas naast me staan en die zegt: Jongen, luister ik ben al oud en heb niet lang meer te leven maar wees verstandig en bedek die schilderijen die nog onder je stal liggen want die zijn een hoop geld waard en ga ermee naar een veiling in Amsterdam en brengen een hoop geld op. Ik vond het al vreemd dat die snuiters buiten ook al zo zaten te azen en nam de raad van de man ter harte en heb de schilderijen verder niet meer uitgestald en s,avonds mee naar huis terug genomen. Anderdaags ben ik naar zo een veilinghuis gegaan op een van de grachten vlakbij de Leidsestraat ( ik meen de Zwaan of zo) en heb de schilderijen daar “ingebracht” voor de veiling een paar weken later. Dus uiteraard erg benieuwd hoe de veiling zou verlopen en ben er in de zaal gaan zitten totdat de doeken geveild zouden worden en dan weet je niet wat je overkomt. Het begon al gelijk met 100 piek, 200 piek, 500 piek en ga zo maar door en eindigde ( tenminste wat ik me voor de geest kan halen op zo een 2000 gulden en ook het andere schilderij ging weg voor meer als 2000 gulden en ik meen 4800 gulden samen maar het is al zo lang geleden maar iets in die geest en heb dit op moe,s bankboekje gezet. Zo bedoel ik maar. Zelfs als oud-marktkoopman kun je nog wat leren en zal er heus nog wel heel wat zo verkocht worden wat feitelijk een hoop geld waard is en was. Ondanks de vele kogelgaatjes brachten de doeken dus een hoop geld op. Veel later hoorde ik van een tante dat mijn vader vroeger in handel had gezeten met grote aardappelschuiten ( in of na de oorlog) en die doeken had geruild. Later heb ik aan schilderijen ook nog verdiend wijs geworden als ik was met die eerdere ervaring. Kocht eens voor 5 piek zo een kleiner schilderijtje in Haarlem op een rommelmarkt en bracht ik naar dat veilinghuis en ging eens kijken wat het opbracht en was bijna 300 gulden. Dus ik later denken het geld op te halen bleek dat een of andere hufter een gat in het doek gemaakt te hebben en wou de koper het niet meer hebben en kon ik fluiten naar het geld omdat de doeken worden ingebracht op eigen risico. Weliswaar was dat gat er later ingebracht maar toch …. Is wel wat voor te zeggen want al die doeken hangen open en bloot op kijkdagen te bezichtigen en er lopen genoeg van die malloten rond in de wereld en als zo een gek met een stanleymes die doeken gaat bewerken ben je de lul. Zag nog onlangs een artikel over een vrouw die veroordeeld was door de rechter. Had voor 700.000 euro schade toegebracht in meubelzalen her en der in verschillende plaatsen waar ze leren bakstellen stuksneed omdat ze er “een lekker gevoel” bij kreeg. Voor mij kunnen ze de pot op die halve garen en heb het zelf meegemaakt met zo een gestoorde ooit. 20 jaar geleden woonde ik in Oud West en had een rode auto en op een morgen trof ik op de motorkap en lange diep uitgesneden kerf aan van ongeveer 60 cm. Net alsof iemand met een beitel of mes er overheen gegaan was en het eerst denk je aan vandalisme en waarom jouw auto zo te pakken is genomen. Twee dagen later zat er een tweede kerf op maar viel het me op dat ook de naastgelegen auto,s te pakken waren genomen en stelde me gerust in die zin dat niet iemand het speciaal op mij gemunt had en op een gegeven moment had ik krassen en strepen over de zijkanten, achterkant, voorkant en ook de auto,s van de buren en niemand begreep wie dat flikte hoe we ook er naar uitkeken totdat…… Ik had een kennis in de buurt die me vaak tipte over het een ander en bij de politie werkte en me ook kon vertellen destijds wie me had verraden met mijn illegale zender ( maar dat even terzijde) en vertelde dat het Mevrouw G……… was aan het R……….en bekend was bij de politie en dat ze “niet goed bij haar hoofd” soms was en dan van God opdracht kreeg de auto,s in haar buurt te bekrassen. En dat deed ze dan ook in de zeer vroege uurtjes. Ik vroeg waarom dat mens dan niet opgepakt kon worden maar dat kon niet zeiden ze bij de politie i.v.m. een RM ( rechterlijke machtiging) die niet zwaar genoeg was voor dat soort feiten en als ik wat meer moest weten moest ik maar naar haar huisdokter dokter R…… gaan en mijn klacht verwoorden. Ik had het geluk dat dokter R……… de plaatsvervangend dokter was van MIJN huisdokter en kende hem dus wel en zag ook dat hij net een splinternieuwe Mercedes had gekocht en laat die nou net effe een dag voordat ik hem ging bezoeken ook te zijn voorzien van zo een diepe kerf over de motorkap (woonde een paar honderd meter van die vrouw) dus ik hem mijn verhaal verteld en zegt de man: Mijnheer…heeft u nou geen medelijden dan met zo een patiënt, waarop ik hem vraag waar ik mijn schade dan vergoed kon krijgen en mompelde hij iets over een “waarborgfonds” of zoiets maar ik zei dat dat geen zin had zolang die vrouw elke keer maar weer die auto,s te pakken zou nemen en dat een opsluiting en behandeling het enige zou zijn soelaas te bieden dat de vrouw opgenomen zou worden en worden behandeld omdat het in feite ze de hele buurt terroriseerde met haar ongebreidelde vernielzucht.
.
Bladzijde 33.

Opeens confronteerde ik hem met het feit dat ook zijn Mercedes op de motorkap was toegetakeld . Hij had een z.g. doktersplek voor de deur met zo een esculaap en hij trok wit weg bij zijn neus toen ik hem vertelde dat zijn EIGEN patiënt dus zijn auto had beschadigd en dat was niet eens zo gek omdat de vrouw nog geen 100 meter van hem af woonde en zie: Opeens was alles mogelijk en werd de vrouw een poos opgenomen en was er weer rust in de buurt en had ik zelf zoiets van een 10 krassen her en der en was er werkelijk geen een onbeschadigde auto meer in de straat te bekennen. Op een gegeven moment trof ik na enige tijd wederom een forse kras aan en navraag bij de arts deed mijn angst al bevestigen. De dame was weer ontslagen en verviel blijkbaar weer in het oude patroon maar aangezien de bewijslast niet was rond te krijgen viel er weinig tegen te beginnen of men zou dan hele nachten moeten gaan posten voor haar woning. Juist in die tijd werkte ik bij een computerfirma en was het zo om en nabij de kerst en kreeg ik van een relatie een kerstpakket met een konijn, in die zin dat het konijn al gestroopt was maar dat de behaarde poten er nog aan zaten. Ik was zo woedend over dat kolerewijf en de beschadigingen van de auto dat ik de poten van dat konijn eraf heb gesneden en in de brievenbus heb gedaan en heb s,avonds dat mens opgebeld en toen vertelde ze me dat ze er niks aan kon doen maar dat God haar opdracht had gegeven de auto,s te vernielen.
Ik bleef vriendelijk met haar praten en zei dat ik net als haar ook een beetje “in de war was” en dat ik het was geweest die die bebloede poten in de bus had geflikkerd bij haar en ook opdracht had gekregen van God om bij haar de ramen in te gaan gooien als ze het nog een keer zou wagen in mijn straat ( ik noemde de naam) een auto te gaan bekrassen en dat ik al een emmer met stenen klaar had staan en ik vanuit het Vondelpark ( zij keek op het park uit) met gemak haar ramen zou kunnen inkegelen op de 1e verdieping. Ja, ja , gek of niet gek maar ze begon te jammeren dat ik dat niet moest doen en zo en heb ik opgehangen maar NOOIT later enige vorm van kras meer kunnen aantreffen in de buurt dus zo gek zijn sommigen ook weer niet en zo kan je het ook aanpakken toch ?
Die klootzak van een huisarts wilde immers niks ondernemen verder ? Soms moet je eigen rechter spelen in het leven toch ? Tja zijn leuke dingen voor de mensen zou Henk Elsink zeggen. De mensen nemen vaak alles maar aan van zo een dokter ofwel de overheid en dat moet je nooit doen. Over overheid gesproken en weer zoiets: Ik had een stacaravan ( heeft nu mijn vrouw) in Bloemendaal aan Zee en elke eerste Zondag van de maand kon je dan s,winters effe naar de caravan rijden en kijken of er geen inbraak/storm of waterschade was. De camping sloot immers altijd eind oktober en ging dan 1 april weer open voor 7 maanden.
Maar goed, zo een route naar de camping rijd ik al vanaf 1971 en zit het er natuurlijk helemaal “ingebakken” dat er op sommige plekken van die snelheidscamera,s staan en zo ook op de snelweg bij Badhoevedorp richting Haarlem dus zal ik lang van zijn leven daar niet te hard rijden want dan je gewoon de lul als zo een camera aanstaat aanstaat die stond..
Goed, krijg op een gegeven moment een bekeuring thuis van een of ander justitie-incasso bureau uit Leeuwarden of ik maar even 138 gulden wou gaan betalen want ze hadden me gesnaaid met een snelheid van 121 km geloof ik op die bewuste weg waar je slechts 100 km mag rijden. Aan de hand van de datum en tijdstip kon ik dus zien dat het die zondagmorgen geweest was dat ik naar de camping ben geweest om de boel te controleren dus ik bel een telefoonnummer op in Driebergen geloof ik en krijg zo een pokkekerel aan de lijn en die begint al gelijk smalend van: ja mijnheer, er is een foto gemaakt en camera,s liegen niet, en luisterde amper naar mijn verhaal dat die weg er bij mij zo “ingebakken”in zit dat ik nimmer die snelheid gereden kan hebben, maar het arrogante ventje luisterde amper totdat ik hem vertelde dat ik ( was bluf) met 3 mede-campingasten naar de camping was gereden die er ook een stacaravan hebben en dat we dan wel contacten zouden gaan zoeken met Pieter Storms van het progamma breekijzer destijds en het eventueel ook op een rechtzaak zouden laten aankomen omdat we met 4 man waren en 4 getuigen hadden in feite, en dan hoor je zo een rotventje terugkrabbelen en zeggen dat ie dan wel opeens de mogelijkheid heeft om alsnog de foto,s te gaan herbeoordelen en zou hij me terugbellen en inderdaad belt die kwakbol me 10 minuten later terug en zegt ie doodleuk dat ze per abuis mijn nummer hadden genoteerd maar dat ze de auto NAAST me moesten hebben en zou de bekeuring geseponeerd worden. (had iets met reflectie van die geluidswanden te maken zeiden ze dat ik een bekeuring kreeg)
Kijk en zo gaan ze nu met de burger om. Heb verder niks meer gehoord. Geen excuus of wat dan ook en als ik niet zeker wist het tijdstip had ik misschien niet eens gereageerd en wie weet hoeveel mensen er ten onrechte een bekeuring hebben betaald omdat ik een paar maanden het weekblad Kampioen ( gaat over auto,s e.d.) kreeg toegespeeld van iemand op de camping waarin een groot artikel dat ze wel meer betrapt waren op fouten en wie weet was DAT wel de reden voor die vent om de foto te gaan onderzoeken want zaten ze niet te wachten op enige vorm van publiciteit. U bent dus gewaarschuwd. Overigens moet je altijd op je strepen staan en je mond opentrekken vind ik zelf. Tenminste; Als je zeker weet dat je in je gelijk staat want anders heeft het totaal geen zin toch ?
Een ander voorbeeld: Mijn moeder was dus manisch depressief en soms tijden helemaal van de kaart en op zich al een ramp op zich omdat je als familie elke keer kon opdraven en als je dan eindelijk eens weer een bezoek had geregeld bij de psychiater voor moe enkele weken later soms je er dan voor jan l… zat want dan was moe weer opgeknapt inmiddels en kon de hele wereld weer aan en typisch gedrag voor een manische depressieve patiënt. Ook brachten we haar dan wel eens als een dood vogeltje zo stil en depressief naar zo een rusthuis op de veluwe en als we er een paar weken later kwamen had ze weer het hoogste woord en werd het personeel bijkans gek van haar drukdoen en bezigheden. Maar goed waar ging het over ?? …. O ja, op een verjaardag laat moe onder een borreltje iets “los” over een kunstje wat iemand haar geflikt had en toen ik maar doorvroeg kwam eindelijk de “aap uit de mouw” . Moe bestelde soms wel eens iets bij zo een postorderbedrijf ( ik geloof Wehkamp) maar weet ik niet zeker meer en dan moest je maandelijks betalingen verrichten blijkbaar en had ze in haar manisch depressieve periode vergeten de opgezonden betalingskaarten op de post te doen. Na diverse aanmaningen zo vertelde ze kwam er op een dag zo een vent aanbellen bij haar woning aanbellen en zei dat hij van het administratiebureau kwam van dat postorderbedrijf en dat er nog rekeningen openstonden en zo.
.
Bladzijde 34

Moe was net op dat moment weer op het dieptepunt van haar manische periode en had totaal geen benul waar de man het over had en ze gaf hem de papieren die ze had ontvangen en gelijkertijd haar giroboekje en dan moest hij dan maar even voor haar uitzoeken wat er nog betaald moest worden en zou zij de giro,s ondertekenen en dan zou alles immers weer in orde zijn toch ? De man heeft een en ander uitgezocht toen en de giro,s ingevuld die mijn moeder ondertekende en zou deze op de post doen en vertrok weer. Afijn, even terug waar ik was: die bewuste verjaardag dus dat moe onder een slokje me vertelde dat ze er kapot van was geweest dat zo een teringhufter haar geld afhandig had gemaakt. Ze had het me nooit willen vertellen zei ze ( het was al een jaar eerder gebeurd) omdat ze wel wist hoe ik in elkaar zat en er wellicht ongelukken zouden gebeuren. Wat bleek nl. ? De betreffende hufter had gewoon zo een incassobedrijfje op de Stadionweg en ging dan voor dat postorderbedrijf bij wanbetalers langs en kwam op die manier ook bij moe terecht. Omdat ze in haar manische periode was vertrouwde ze de man en die vulde dus de giro in maar achteraf toen moe weer eens “bijkwam” ( een manische periode is vaak tijdelijk en verdwijnt even plotseling vaak als dat hij opkomt) bleek dat er een groter bedrag van haar rekening was afgeschreven. Wat ik me herinner was het openstaande bedrag zo een 300 gulden maar er was op de rekening 1300 of 2300 gulden afgeschreven, precies weet ik het niet meer maar in ieder geval 1000 piek meer dus had die klootzak gewoon een 1 extra voor op het giroformulier gezet. Snap je ? dus i.p.v. 300 gezet 1300. Moeder belde hem verschillende keren op maar werd steeds met een kluitje in het riet gestuurd en moest hij het nog even “uitzoeken” en was er volgens hem er blijkbaar “iets” fout gegaan en zo verstreken de weken en maanden en op het laatst ging ze naar zijn bedrijfje toe dat gevestigd was op de Stadionweg gewoon in een soort winkelpand. Ook daar werd ze met een kluitje in het riet gestuurd en was ze moedeloos van. De manische perioden zorgden ervoor dat de tijd nog eens extra snel vergleed en zo kwam dus haar bekentenis opeens veel later pas naar voren tijdens de verjaardag. Tja….. Wat doe je dan in zo een geval als zoon ? Om net als mijn moeder met die man in discussie te gaan en me “het bos” in te laten sturen leek me niet zo een goede oplossing want mezelf kennende was de kans groot dan dat die hufter weer zou bijkomen in een of ander ziekenhuis met een paar slangetjes in zijn neus en ik wilde nog wel even vrij rondlopen. Heb dus een staaf ijzer gepakt en ben gewoon dat kantoor ingelopen en zat mijnheer achter een bureau. Had gewoon een kopie van dat afschrijvingsbewijs meegenomen en duwde dat onder zijn neus en zei dat ik even het geld kwam halen dat hij “per abuis” wellicht teveel had geïnd door een cijfer teveel op dat girostrookje te zetten. Wellicht heeft de blik in mijn ogen hem toen wel doen vertellen dat tegensputteren geen enkele zin had en dat dan inderdaad de kans groot zou zijn dat hij met die slangetjes zou worden geconfronteerd, want hij zei gelijk dat hij geen geld in huis had. Ik zei dat ik me dat wel kon voorstellen maar dat ik anderdaags s,middags om 12 uur weer terug zou komen en dan het verduisterde bedrag wilde ontvangen en dat hoe hij aan het geld zou komen zijn probleem was en als hij niet thuis was ik de ramen eruit zou kegelen . Als hij de politie erbij zou halen ik gewoon dan effe een dagje wacht en het dan zou “laten” doen en verder nog even uitvogelen waar zijn auto stond en zorgen dat als die blauw of rood was een dag later zwart zou zijn. Meer heb ik niet gezegd en ben gewoon het kantoor uitgelopen en vermoedde wel dat hij de boodschap zou begrijpen en zo was het ook want toen ik anderdaags weer bij hem kwam had de lieverd keurig die duizend piek ( of 2000 dat weet ik niet meer) maar in ieder geval 1000 voor me klaar liggen en of ik alstublieft zijn excuses wou overbrengen aan mijn moeder en had de schat zelfs nog een cadeau ingepakt voor moe en of ik dat aan haar wou geven voor het “ongemak” en toen ik het openmaakte was dat zo een ding wat je aan de muur moet hangen van brons in de vorm van een paardenkop. Was wel grappig die snuit van die kerel te zien toen ik dat ding ter plekke dubbel vouwde hetgeen nog net lukte en heb dit op zijn bureau gelegd en hem bedankt en hem een hand gegeven en dat had hij beter niet kunnen doen want ik ben nogal sterk in mijn handen en leuk gezicht dan zo een kop tegenover vertrokken van de pijn en je zelf dan vriendelijk blijft glimlachen. Heb ik later nog wel eens geflikt bij een advocaat van een tegenpartij na een vervelende rechtzaak. Zijn leuke dingen voor de mensen zou Henk Elsink zeggen. Ach ja, waarom zou je het moeilijk doen als het makkelijk kan. Ikke, Ikke, Ikke zouden mijn kinderen zeggen als ze deze verhalen lezen maar ja als je zo een “boekje” schrijf kan ik het moeilijk over iemand hebben toch ? Weet je, eigenlijk moeten veel meer mensen voor hun belang opkomen als je weet dat je gelijk hebt en voel je je veel prettiger bij geloof ik zelf dan maar.Ooit heb ik eens voor de rechter gestaan en kwam als volgt. Ik werkte eens een paar maanden voor die rijke oom van me in Zandvoort aan Zee op die midgetgolfbaan aan zee in en moest elke dag met de trein naar Zandvoort en s,avonds weer terug. Op een dag rijdt ik met een brommer ( ik was aan de late kant) links de stalling voor het Centraal Station in en zo de stoep op en via zo een houten plank de stalling in dus. Komt er opeens een vent op me af stormen met een bezem in zijn hand en een stofjas aan en begint tegen me te bleren of ik niet goed bij mijn hoofd ben en dat hij zal zorgen dat ik een bekeuring krijg. Ik zeg: stik kerel, ik moet mijn trein halen en loop door met mijn brommertje en grist die imbeciel opeens mijn tas van de bagagedrager af waar mijn lunch en zo in zat en zegt dat ik meemoet naar het bureau verderop. Nou ja, Mijn vader had ik net ervoor verloren en was 16 of 17 en zat in moeilijke periode en was nou niet bepaald de makkelijkste toen en tja toen waren de poppen aan het dansen want het kereltje had van mijn spullen af te blijven
.
Bladzijde 35.

Hoop tumult gelijk want bleek een politieagent te zijn maar had een stofjas aan en kreeg Proces verbaal en zo je kent het wel en ik gewoon een paar uur daarna richting Zandvoort alsnog met de trein en kreeg een oproep voor de politierechter te verschijnen na enige tijd op het Kleine Gartmanplantsoen bij het Leideseplein en toen heb ik gemerkt dat er best toffe rechters zijn. Het verhaal werd uit de doeken gedaan dat er een behoorlijk handgemeen had plaatsgevonden en zat die eikel maar te klagen blijkbaar. Ik heb de rechter verteld dat NIEMAND ongestraft mijn spullen van mijn brommer afpakt. De rechter zei me dat een burger heeft toe te staan dat een politieambtenaar in functie hiertoe gerechtigd is waarop ik zei dat ik ( en dat was ook zo) geen idee had dat die vent een politieagent was omdat hij een stofjas aan had en blijkbaar aan het vegen was of zo daar. Toen vroeg de rechter aan die agent die ook in de rechtzaal was of hij zich aan mij kenbaar had gemaakt als zijnde een politieambtenaar waarop deze man zei dat niet gedaan te hebben en moest de rechter wel een beetje grijnzen en vond het allemaal geloof ik wel vermakelijk. Hij zou gelijk vonnis wijzen zei hij en begon een tirade min of meer te houden naar die agent toe dat in dit geval ik nooit had kunnen weten dat de man een gezagsdrager was en hij verplicht was geweest zich te identificeren als politieman en dat ik recht had mijn eigendom te beschermen. Immers; Door de stofjes kon ik niet bevroeden dat de man een agent van politie was zei hij
Hij vond echter dat hij me wel MOEST beboeten omdat ik met de brommer de stoep was opgereden en veroordeelde me meen ik tot een boete van zegge en schrijven 5 gulden en vroeg me guitig of ik nog iets had toe te voegen en uiteraard had ik dit niet en dat zijn leuke dingen voor de mensen zou Henk Elsink weer zeggen toch? Met mijn vrouwtje heb ik ook zo iets meegemaakt met Hermandad. Zal 16 jaar geweest zijn en vrouwtje was 14 jaar en ik 16 jaar ( ja zo lang kennen we elkaar al) en woonde ik nog bij moeder op het Jonas Daniel Meijerplein en keek ik vanuit mijn kamer uit op van die hoge straatlantaars en onze grootste lol was indertijd om met een luchtbuks de kap aan flarden te schieten die aan die lantaarnpaal zat.( ja ja, het vandalisme is dus niet van tegenwoordig dus) Dus van die ronde kappen die om de lamp heen zaten. Op een dag zaten we weer met zijn tweeën te mikken op die kappen maar je hoorde wel een inslag maar het glas bleef heel tot onze verbazing. Plotseling werd er gebeld en stond beneden de politie voor de deur en die kwamen boven en namen de buks in beslag en of ik maar even de andere dag op het bureau een 100 meter verderop wou komen, Ik had nl. verteld dat ik zomaar een beetje aan het schieten was en NIET op die paal. Ik kwam er binnen op het bureau en zag tot mijn grote verbazing op tafel de bewuste kap liggen die ze er af hadden gehaald en deze was werkelijk doorzeefd met allemaal kleine gaatjes dus logisch dat het glas niet brak en schreeuwender bewijs was er dus niet en hadden ze gewoon de kappen veranderd van glas in wit plastic en misschien heb ik wel toen al een verbetering kunnen bewerkstelligen want die kappen werden overal eigenlijk al kapotgeschoten. In die tijd was het gebruikelijk dat je de schade aan de gemeente moest vergoeden en had ik een afbetalingsregeling getroffen en moest dan om de zoveel tijd geld brengen naar de Nieuwe Doelenstraat en ik snap niet dat ze dat tegenwoordig niet meer hebben want dan piep je toch een beetje anders als je de aangebrachte schade moet vergoeden toch . Wat is de tijd toch veranderd en in wat voor rare wereld leven we feitelijk. Een rijk leven is slechts voorbehouden aan een handjevol mensen toch feitelijk en moeten de rest maar leven in een schamel bestaan en ook nu ik dit schrijf sterven er kinderen in de bergen in Afghanistan omdat de tenten die ze hebben na de zware aardbevingen niet bestemd zijn tegen de bittere koude en hoor ik ook dat nog geen kwart van het ingezameld geld van de tsunami-ramp terecht is gekomen na een jaar. Toen we pas getrouwd waren hebben mijn vrouw en ik ook meegedaan aan zo een actie en moest je een jaar lang een bepaald bedrag maandelijks doneren voor z.g. de arme kinderen in de derde wereld en hoor je later dat er van het geld bijna niets is overgemaakt en allemaal op is gegaan aan andere dingen en salarissen en om de mensen te kunnen betalen die die betalingen moeten uitvoeren. Er is nu 40 jaar later nog steeds niets veranderd daarin en ook Is er bijna niks gedaan aan een beetje rechtvaardiger verdeling van de rijkdommen en ervoor te zorgen dat ook andere landen een beetje menswaardig bestaan kunnen opbouwen. Nu even iets anders maar weer ( hak op de tak) Trouwens: Ik zou het onbegrijpelijk vinden als iemand van u het tot hier allemaal nog heeft willen en kunnen lezen en die moet net als ik ook wel een beetje licht gestoord zijn dan toch ? Ik kreeg een mooi verhaal toegezonden gekregen van iemand en heb ik al aan velen van mijn kennissen gestuurd maar wil het nog maar een keer neerpennen ter overdenking zo vlak voor de kerstdagen:
.
Het Ziekenhuisvenster.
.
Twee mannen, beiden serieus ziek, lagen samen in dezelfde kamer in een ziekenhuis. Een van de mannen mocht elke namiddag één uurtje rechtop zitten in z’n bed om de fluimen in zijn longen te draineren. Zijn bed lag pal naast het enigste venster in de kamer. De andere man naast hem, moest noodgedwongen hele dagen plat op z’n rug blijven liggen.De mannen praten eindeloze uren met elkaar. Ze spraken dan over hun vrouw en families, hun thuis, hun werk, hun dienst die ze beiden vervuld hadden bij het leger, waar ze in betere tijden op vakantie waren geweest, enz…Elke namiddag als de man naast het venster rechtop mocht zitten,begon hij aan z’n kamergenoot alle dingen te beschrijven die hij door het venster zag.De man in het andere bed begon naar dit dagelijks uurtje toe te leven, daar waar zijn leefwereld een stukje vergroot werd met de geurige en kleurige beschrijving die de andere man gaf van alles wat hij zag.Hij vertelde dat het venster uitkeek op een wondermooi park met een vijver.Eenden en zwanen dobberden op het water net als de modelbootjes van dekinderen die in het park speelden. Verliefde koppeltjes liepen arm in arm door het park tussen de bloemen van allerhande kleuren en op de achtergrond was er de skyline van de grote stad.Als de man bij het venster alles wat hij zag in geuren en kleuren vertelde, sloot de bedlegerige man naast hem z’n ogen en begon alles wat hij hoorde voor z’n geest te halen. Op een warme zonnige dag beschreef de man aan ‘t venster hoe hij een fanfare zag langskomen met een hele stoet mensen er achter aan. Alhoewel de bedlegerige man de muziek niet kon horen, kon hij de fanfare zien in z’n gedachten. Dagen en weken gingen zo voorbij. Op een morgen, toen de verpleegster kwam om hen beiden een bad te geven vond ze het levenloze lichaam van de man bij het venster, hij was vredig in z’n slaap gestorven. Ze was zeer aangeslagen en haalde er een andere verpleegster bij die het lichaam kwam weghalen. Na dat hij de dood had aanvaard van z’n kamergenoot, vroeg de bedlegerige man of hij niet het bed aan het venster kon krijgen. De verpleegster stemde toe, en nadat hij van plaats was verwisseld en alles in orde was liet de verpleegster de man alleen. Langzaam, met zéér veel pijn, duwde de man zich recht in z’n bed, gebruik makende van zijn ellebogen, om een blik te werpen op de buitenwereld door het venster. Alles wat hij door het venster zag was een witte muur. De man belde de verpleegster om te vragen wat z’n overleden kamergenoot kon bezield hebben om dingen te vertellen die er niet waren ? De verpleegster antwoordde dat de overleden man zelfs de witte muur niet kon hebben gezien, daar hij reeds jaren blind was. Ze zei, “Misschien wou hij jou alleen maar wat moed geven.”
.
MORAAL VAN HET VERHAAL: Het is een onwaarschijnlijke vreugde die je voelt om iemand anders gelukkig te maken, ondanks je eigen, misschien moeilijke situatie. Gedeelde smart is halve smart, maar gedeeld geluk, is dubbel !!!. Als je je rijk wilt voelen, tel dan de dingen die je hebt die met géén geld te betalen zijn.

Nou Zondag a.s komt het laatste deel van dit “boekje”

loslaten-4

Advertenties

Over voorziener

Ben 73 jaar inmiddels en heb interesse in de politiek en hoe wij met zijn allen leven op deze wereld van nog 13.000 km doorsnede en we elkaar bevechten meestal om dat rotgeloof
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

snap er de ballen van en heb een herseninfarct gehad in 2007 maar wou graag mijn archief terug van 2012 en niemand kan dat waarmaken

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s