Tweede deel van mijn “boekje” want het is weer Zondag folks!

Goedemiddag  mannetje-drinkt-bier

Het is weer Zondag en dus weer tijd voor deel 2 van mijn “boekje” wat ik elke Zondag ga plaatsen en totaal 8 delen beslaat (39 bladzijden en te veel om het in 1 topic te verwerken! vandaar!)

Vorige Zondag 20 November was het eerste deel

Bladzijde 6.

Zo daar zit ik weer achter de computer en maar weer eens bedenken waar ik weer eens slap over kan ouwehoeren. Niemand kan toch wat terugzeggen en is wel zo makkelijk. Laat ik het eens hebben over de periode dat ik 18 was ongeveer. Het uitgaansstekkie was indertijd vnl. het Rembrandplein en daaraan gekoppeld het Thorbeckeplein, met de Phonobar, Cave Toulouse Lautrec op het Thorbeckplein, De Bowling bowlingop Het Rembrandstplein en Toplight in de Reguliersdwarststraat en Hans en Grietje aan de Leidsegracht, hans-en-grietje (Zie bijgevoegde foto) etc. etc. etc. Wat een tijd was dat .
Lekker zwalken met je vrienden van de ene kroeg naar de andere en “afzwaaien” later op de avond naar het Leidseplein naar Cafe Alto, Hans en Grietje, Lucky Star en noem maar op. We hadden altijd een heel nauwe vriendenkring en zo spraken we b.v. ook vaak af buiten Amsterdam te gaan stappen naar Scheveningen of Bergen aan Zee of Landsmeer en weet ik waar al niet meer. Een leuke anekdote is nog wel dat op een avond Hansie die als chauffeur bij de Iglo werkte en met het weekend de grote vrachtwagen had meegenomen naar de stad ook met ons meetrok met een aantal auto,s naar een van de badplaatsen. Een stel kroop achter in die grote auto en was plaats zat en zo kwamen we aan bij een grote dancing die ik niet zal noemen. Het was in ieder geval een rond vrijstaand nogal groot gebouw en we stapten uit en wilden naar binnen gaan maar werden geweigerd dus wij goed de pest erin en maar zaniken om toch binnen te mogen maar ja, de Amsterdammers hadden nu niet bepaald een goede naam in sommige uitgaansgelegenheden buiten Amsterdam en was ook wel enigszins terecht maar we deden immers geen vlieg kwaad al waren er wel enkele behoorlijk boven hun theewater. Hansie had de pest in dat we er niet in kwamen en we liepen om het gebouw heen om te kijken of we ergens niet aan de achterkant toch binnen konden komen en tot onze grote verbazing stond er gewoon een deur open en kwamen we in een reusachtige keuken terecht maar verder geen hond te bekennen dus wij zoeken naar een ingang naar de discotheek die ernaast of aan de voorkant lag maar de deuren waren afgesloten. Opeens als bij toverslag keken we elkaar aan en begonnen te grijnzen en ik weet niet wie er op het idee kwam maar alles maar dan ook alles wat er maar te tillen viel in die keuken en mee te nemen was tot aan weegschalen en weet ik wat al niet meer toe werd met een noodgang in de grote vrachtwagen geladen en we smeerden hem brullend van het lachen om het gezicht van die kerel als ie zou ontdekken dat zijn halve keukenmeubilair opeens was verdwenen.
Maar ja, eenmaal in Amsterdam aangekomen zat Hansie met die troep in zijn auto en moest Maandag wel weer met een lege auto op het werk verschijnen en feitelijk was alles “een geintje” en was het niet de bedoeling die troep te verduisteren of te verhandelen en was dit in een grote opwelling gedaan alleen om die vent te treiteren van die dancing die ons de deur weigerde. Wat te doen dus. Terugbrengen kon niet want dan zouden we geheid voor diefstal worden gepakt en uiteindelijk is het spul ergens gedumpt en degene die het gevonden heeft zal er wel blij mee zijn geweest Achteraf als je ouder bent zie je de lol er niet zo meer van in maar ja dat ging nu eenmaal in die tijd zo. Ook kan ik me nog heel goed voor de geest halen dat we eens met een autootje of 8 met zijn allen naar Scheveningen reden om daar naar die dancings te gaan onder het Kurhaus op het plein ervoor en we kwamen eraan en midden op het terrein zagen sommige van ons zo een uitspanning met allemaal trampolines. De hekken waren aan de zijkant uiteraard afgesloten maar je kon er makkelijk overheen klimmen en 2 jongens klommen er overheen namen beiden een aanloop en doken pardoes op de trampolines niet wetende en ziende dat er prikkeldraad overheen gespannen was door de eigenaar. Tja. Die zagen er dus niet zo fris meer uit even later en dat zijn dingen die je echt zijn bijgebleven en zo zal een ieder wel herinneringen hebben uit een verleden die mij leeftijd zo een beetje heeft ( 62 nu) Het was een tijd van de “pleiners” en de “dijkers” en wij scharrelden er zo een beetje tussenin. We voelden ons evengoed thuis in de Phonobar met zijn jazzmuziek en gemoedelijke sfeer als in het wat rauwere milieu op de Nieuwendijk wat ook wel weer zijn bekoorlijkheden had. Vreemde tijd eigenlijk en toch wel heel fijn om aan terug te denken en dat wij dat allemaal hebben beleeft. Ik heb al eerder gezegd dat de mensen van mijn generatie ( zo begin 60-ers) eigenlijk de mooiste tijd hebben meegemaakt. De oorlog hebben we niet bewust meegemaakt zoals de wat ouderen die als kind toch wel de ervaringen van de oorlog hebben meegemaakt en in onze tijd was het uitgaansleven nog gezellig al gebeurde er ook wel het een en ander maar lang niet zo gewelddadig als tegenwoordig en werd een meningsverschil nog gewoon met de vuist beslist en dronk men vaak daarna nog een potje bier ook. De verloedering en de gewelddadigheid zijn m.i. wel heel erg snel toen verschenen want ik me nog heel goed voor de geest halen ik ( zal een jaar of 30 geweest zijn) iemand meedogenloos neergeschoten zag worden om niks feitelijk. Zag een volslagen bezopen man op het Rembrandsplein het cafe uitkomen en struikelde tegen een man aan en bij het vallen trok hij aan de mouw van die man om zich staande te houden en scheurde de mouw gedeeltelijk af. Is dan een heel vreemde gewaarwording als je dan zo plotseling die vent van dat kapotte jasje een pistool ziet trekken en de man neerschoot. Dan lijkt het net een film die niet echt gebeurd en merkte ik voor het eerst eigenlijk dat de wereld zich op een wrede wijze aan het verharden is . Die tijd van toen komt nooit meer terug helaas en nogmaals, onze generatie heeft feitelijk de mooiste tijd beleeft maar ook wel veel beleeft aan veranderingen in de maatschappij. Wij hebben de eerste t.v. toestellen zien komen en de nog lege straten waar je dan met je vriendjes kon voetballen en was er nog gezag en orde en had je toch op een of andere manier respect voor de overheid. Dit is allemaal veranderd op een gegeven moment toen je de fase kreeg van vrijheid, blijheid en zeg maar Piet of Klaas tegen de leraar en noem elkaar maar bij de voornaam en mocht oom agent een paardenstaart of een oorringetje e.d. en op zich niks op tegen hoor maar als ik nu op straat loop en die jonge agentvrouwtjes zie lopen in zo een blauw pak met een veel te dikke vette kont met aan hun heupen een pistool en een paar handboeien is dat toch zo koddenlijk en vermakelijk dat geen mens meer de overheid/politie feitelijk serieus nemen kan. Het lijkt wel of ze gewoon iedereen maar aannemen en niet kijken naar “de uitstraling” die een gezagsdienaar toch wel een beetje moet hebben. Daarmee wil ik niet zeggen dat het vroeger o zo veel beter was hoor maar kijk maar eens naar de t.v.beelden van de Rolling Stones in het Kurhaus destijds in de jaren 60 en dat de opstandige jeugd de zaal aan het slopen was wat er zoal op dat podium aan agenten stond. Konden zo uit een oorlogsfilm zijn gestapt met die petten en zou men ze qua uiterlijk en voorkomen aan kunnen zien voor Gestapomensen dus was eigenlijk ook niet goed maar de weegschaal is wel HEEL erg de andere kant opgegaan zo een ieder dagelijks kan zien, mits je nog een agent op straat ziet lopen want die zie je amper of ze moeten in zo een wit autootje eens langs je rijden. Waar je ze WEL ziet b.v. is zoals een week geleden dat ik voor controle naar het AMC moest s,morgens en dan kom je de A9 af en heb je die afslag naar de Praxis en AMC en JUIST daar op de Muntenbergerweg gaan die apekoppen dan staan met een luxe-autootje met een camera en snaaien dan iedereen die harder rijdt als 50 en is het BINGO !!!! Iedereen die net van de snelweg afkomt weet hoe langzaam dan 50 km is en JUIST op dat korte stukje van de A9 tot aan het AMC ( Muntenbergweg dus) gaan die etters staan flitsen. Ook kreeg mijn verwarmingsmonteur van de week een bekeuring thuis omdat hij met zo een mobiel peilapparaat was geflitst. Dat is een soort camera tegenwoordig en hoef je maar op een tegemoetkomende auto te richten en dan zie je gelijk hoe hard iemand gaat en dan staan die stumpers achter die bomen op de Europaboulevard en kreeg mijn monteur een prent omdat ( hoe bestaat het ) 57 km had gereden en dat is 7 km teveel en daar verdien je feitelijk de doodstraf voor hier in Nederland. We dwalen weer lekker af en dat maakt me geen moer uit. Ik schrijf en wie het lezen wil die leest het maar of sodemietert maar op zo is het. Gewoon eens lekker je gram opschrijven en ik geef iedereen de tip dat ook eens te doen hoor en lucht lekker op. Vooral zo een weblog is een mooie uitvinding en kan je lekker je verhaal kwijt en kunnen ze niks terugzeggen en kun je geen ruzie krijgen ook toch. Dat er toch nog mensen zijn die het dan tot aan hier hebben gelezen heb ik bewondering voor en geef het advies er nu maar mee te stoppen want er komt nog veel meer onzin aan en dat was feitelijk te verwachten als u ziet wie de inzender van dit log is en zich dagelijks in de Spiegel Van Pandora aanschouwt en zegt: Ooit een normaal mens ontmoet ? Wie is feitelijk normaal en WAT is nu normaal? Is de Mijnheer Lene waar ik het eerder over had met zijn appeltje normaal of is hij ergens volslagen van de pot gerukt om dagelijks zo een ritueel uit te voeren met zijn appeltje. Waren de mensen normaal die hun hele leven de helft van hun woning niet gebruikten omdat dat “nette kamer”” was en alleen maar gebruikt mocht worden op feestdagen of bij bezoek van de dominee of pastoor ? Achteraf kun je zeggen dat die mensen stapelgek waren in het korte poosje dat je op deze aardbol leeft maar door helft van je huis te gebruiken was mijn opa dus ook stapelgek in die boerderij waar hij zijn hele leven heeft gewoond om alleen maar in het achterhuis te wonen en de mooiste voorkant nog voor geen 5% misschien is benut al die tijd en dan ook nog om de oude opa zijn laatste adem daar te laten uitblazen en/of hem schuin rechtop neer te zetten in zijn lijkkist op weg naar het graf. Oei, ik bedenk nu opeens dat als hij niet normaal was het in feite heel normaal is dat ik zo ben als ik ben. Kunt u het nog volgen ? Nee, ???
Mooi, dat is juist de bedoeling en het is maar goed dat ik nooit in handen ben gekomen van zo een debiele “zieleknijper” of psychiater want die hebben m.i. “de gekheid” zelf uitgevonden maar daar wil het nu niet over hebben want dat haalt teveel “oudzeer” op en misschien ooit later nog eens als me de tijd gegeven wordt misschien en is maar afwachten met zo een rottige ziekte in je lijf. Ach. Ik denk maar zo: Nu KAN ik nog allemaal onzin opschrijven en “misschien” is er wel een andere gek die bereid is het te lezen en ben ik tegelijkertijd van de straat en nou moet u niet gelijk naar de spiegel lopen hoor en aan u zelf gaan twijfelen dat u zo gek bent deze onzin te lezen. Maar goed ik ben nu wel heel erg afgedwaald geloof ik en moet toch ergens de draad maar weer eens op gaan pakken wat ik wilde vertellen voordat ik het risico loopt , als u het tenminste nog volhoudt dit te lezen, u niet geheel overspannen en zenuwziek het beeldscherm van uw computer in elkaar tremt en het raam uitflikkert wat op zich misschien wel een beetje “leven in de brouwerij” brengt als u in een saaie buurt woont en de mannen met de witte jassen u komen halen dan met loeiende sirenes zodat alle buren kunnen meegenieten. Maar maak u niet ongerust hoor als u dat overkomt. Als je eventueel opgenomen wordt krijg je te te maken met mensen die nog gekker zijn als jij omdat die “hulpverleners” tegenwoordig het woord zakkenvullen en vergaderen en slap ouwehoeren op de eerste plaats hebben staan. Kun je ze eigenlijk niet eens kwalijk nemen want ze weten niet beter.
.
Bladzijde 7
Waar zullen we het eens verder gezellig over hebben ? Eigenlijk heb ik altijd mafkezen om me heen gehad en dan wordt je eigenlijk een beetje ermee besmet want neem nou Lowietje. Was een aardig mannetje en had een bedrijfje in elektronische toestanden dus als je iets, had een probleem of zo met de bedrading van je auto, of anderszins, kon je altijd bij hem terecht. Had in een onderstuk naast waar ik woonde een bedrijfje en daar was het altijd een zoete inval en speelden en oefenden we ook wel met muziek en zo. O.a. ook een heel nu beroemde gitarist Jan Akkerman en als hij dit zou lezen zou hij het zich weer denk ik gelijk herinneren. Was uiteraard toen nog geen bekende gitarist maar kon verdienstelijk accordeon spelen. Zo gezegd was het daar altijd een zoete inval in dat keldertje en was het meer een soos als een werkplaats en lachen gieren brullen. Soms verging je dat lachen wel eens een beetje. Was ook een mafkees ene Wim W. ( overigens een leuke vent hoor) die niet in de gaten had ik achter in de werkplaats stond te piesen en moest meneer zo hoognodig met een pas gekocht pistool op die deur van die w.c schieten . Wilde hem effe uitproberen en laten showen zonder na te gaan of er wel iemand in die w.c. stond. Zal wat dat betreft wel een geluksengeltje hebben want ik zie nog dat gezicht witter als wit worden toen ik die w.c. uitstapte en dat zijn nou leuke dingen voor de mensen zou Henk Elsink zeggen. Meneer was naar binnen gegaan en was zo opgewonden over zijn speeltje en bij Lowietje kon immers altijd alles dat hij dacht effe ludiek door die deur te schieten die overigens als eens eerder als schietschijf was gebruikt maar goed het was op een haar na effe mis en kan ik nu dit navertellen. Zat gelukkig OP de pot en de gaten zaten erboven. Ik weet sindsdien wat “afknijpen” is Het was een prachttijd en we scharrelden maar tot we een ons wogen. Hebben echt van alles gedaan om een beetje bij te verdienen en noem b.v.het van de grens ophalen van “kreukels” Dat waren auto,s die in Duitsland een zodanige klapper hadden gemaakt en nog wel konden rijden maar daar niet meer de weg op mochten en zat vaak het bloed nog in de wagen. Wij moesten dan tegen een goede vergoeding die auto,s die nog wel konden rijden naar Amsterdam rijden en heb eigenlijk nooit begrepen waarom ze niet gewoon via een transportauto werden vervoerd maar goed dat zal wel zijn reden hebben gehad. We vingen gewoon ons geld en daarmee was de kous af. Weer een andere keer gingen we met een aantal ladders op het dak de provincie in om her en der de neonreklames en bakken schoon te maken die boven bepaalde zaken zaten en leverde goed geld op en we hadden zo een snuiter die dat allemaal voor ons regelde en was verder geen omkijken naar. S,avonds geld vangen en wegwezen. Overigens zie ik dat bijna nergens meer zo een schoonmaakbedrijfje die neonreklames reinigt en ik denk zelf dat hier goed brood is in te verdienen ook tegenwoordig met al die luchtvervuiling. Hoeveel zaken hebben immers niet van die neon- en reklameverlichting boven hun zaak hangen wat smerig en vies is geworden door de uitlaatgassen en luchtvervuiling ? Het was de tijd van de waanzin een beetje geloof ik achteraf en je had destijds allemaal mafkezen die zo hoognodig met drugs en zo wilden experimenteren en was voor ons een gouden tijd. Weet nog goed dat we van die kleine zilverpapiertjes verkochten dubbel gevouwen en daarin wat poeder en dat was dan wat ik meen me te herinneren kiotine of zoiets en moest je high van worden. Nou wij naar de apotheek en kochten dan van die zenuwtabletten en wat ik me nog heug heetten die diacid of zoiets. We maalden die tabletten tot het een poeder was en dan s,avonds op pad om die pakketjes aan “de man” te brengen waarbij we natuurlijk wel uitkeken dat we het verkochten aan meestal van die halvegare idioten die er zat rondliepen in de stad. Was een giller hoe je dan zag dat ze na enige tijd zo “high” als een stoned waren wat natuurlijk flauwekul is want juist van zo een zenuwtablet verwacht je een kalmerende werking maar goed, wat kon ons dat schelen. Ook kochten we eens een hele partij van die poetsdoeken en anticondensdoeken en gingen dan s,morgens naar : het keldertje “ op het Frederiksplein waar meestal ook van die bepaald soort figuren zaten die ook tegenwoordig wel rondscharrelen en er een beetje uitzien als een student en toch ook wel goed verzorgd maar verder niks omhanden. Die propten we dan in een auto en gingen de provincie in en gingen langs de deuren om als “werkstudent” die doeken te slijten aan particulieren en dan moet je denken aan allemaal van die eengezinswoningen op een rij en die had je in de omgeving van Amsterdam zat in plaatsjes als Weesp b.v. vlak bij huis feitelijk. Niemand had een vergunning om te colporteren zoals het zo mooi heet maar toen al was de wetshandhaving al allemaal mooie lettertjes op papier en werd er nog nooit gecontroleerd en sterker nog, Lowietje was zo brutaal om aan te gaan bellen als hij op de deur of meestal op een bordje ervoor de naam politie zag staan. Nu moet ik zeggen dat die doeken echt wel goed waren hoor. Zat een soort silliconeparafine in en die dingen kun je tegenwoordig overal kopen maar waren toen nog niet zo bekend. Je kon het makkelijk demonstreren door op een ruit een plekje in te vrijven en dan even later te beademen en zag dan duidelijk het stukje wat je behandeld had vrij van wasemaanslag. Dus de meeste vrouwen voelden er wel voor en zo een voorraad was dan ook al gauw uitverkocht en sterker nog, werden we achterna gelopen door buren die dan ook zo een doek wilden hebben. Maar goed zo gaat het met geld als je het makkelijk verdient en na het middaguur trokken we alweer huiswaarts als we geluk hadden tenminste want we reden altijd in die onverzekerde ouwe barrels en kan me nog heugen dat we op een gegeven moment met zo een oud volkswagentje daar bij Naarden reden en Lowietje zei: Ik geloof dat het voorwiel gek doet en ging uit het raam hangen en ja, we moesten toch wat ? Het voorwiel begon steeds meer te slingeren en op een gegeven moment flikkerde het wiel eraf en daar sta je dan en gelukkig net voor een benzine pomp en hebben we die kar nog het weiland in kunnen trekken en naderhand weggegeven maar om er vanaf te zijn aan pompeigenaar en hij was er nog blij mee ook. Gekke tijd achteraf gezien allemaal. Ik weet nog goed dat ik b.v. een brommertje van iemand kocht en deze dan weer met winst doorverkocht en een ander brommertje ervoor terugkreeg waarmee ik dan naar het Stadionplein reed op Maandagavond ( elke maandag automarkt)en deze weer verkocht voor een auto die ik effe verderop weer inruilde voor een andere auto. Het ging vroeger zo makkelijk allemaal en je hoefde niet eerst naar het postkantoor om over te laten schrijven en de politie zag je amper toen ook al. Wat dat betreft is er wel een hoop verbeterd met die apk keuring want wat je toen allemaal zag rondrijden was ECHT niet meer normaal, Ik heb een auto gezien waar ze tussen het chassis en de onderkant van de auto dikke balen van textiel hadden gepropt met touw omwikkeld omdat de veren helemaal kapot waren en als dan de auto verkocht werd had je dat niet in de gaten en o wat zijn er wat mensen “ingestonken” Maar ja, zelf was ik ook niet erg slim want toen ik pas getrouwd was verkocht ik ook een auto aan een vent en die zou hem gelijk laten overschrijven dus mooi niet bleek later. Op een avond maanden later werd er aangebeld en kwam er politie aan de deur op en die auto van mij stond ergens in Brabant tegen een boom geparkeerd en stond op mijn naam. Die auto had ik al tijden ervoor dus verkocht en die hufter had al die tijd op mijn naam rondgereden bleek dus. De agent zei dat als er een ongeluk mee gebeurd was ik aansprakelijk zou zijn en heb natuurlijk enorm in mijn piepzak gezeten daarna maar er verder nooit meer iets van gehoord gelukkig. Ach ja , auto,s : Ik kan me nog heel goed voor de geest halen dat ik op een van tochten naar Zuid Europa eens een Renaultje kocht en was zo een klein wagentje met van die ribbeltjes van achter en de motor achterin. Ik had dat ding voor zegge en schrijve 50 gulden gekocht en ben ermee naar Zuid Frankrijk gereden zonder problemen en daarna nog naar Zuid Italië en mijn god wat ging je je aan zo een ding hechten ondanks alle malheur. Weet nog goed dat we met dat ding ergens met flinke snelheid reden en had ik de klep niet goed gesloten blijkbaar want opeens sloeg de klep onder het rijden open en kun je je voorstellen dat je dan ECHT geen moer meer ziet als die klep ( dus je sloot hem van voren) omhoog klapt en dan tegen je voorruit aanligt. Maar goed het geluksengeltje was weer eens aanwezig blijkbaar en ondanks de beschadigde klep heeft ie nog een hele zomer dienst gedaan al heeft ie me nog wel 2 x goed in de steek gelaten en was een keer dat we s,avonds laat onderweg waren ergens in Italië en dat plots echt alle stroom uitviel en dan bedoel ik ook ECHT alle stroom en dat je geen hand voor ogen kon zien en ook de motor uitsloeg en sta je op je rem en heb in het werkelijk pikkedonker de auto “ergens” aan de kant geduwd en hebben we op de tast maar de slaapzakken gepakt en die uitgespreid en zijn we gaan maffen want we waren bekaf en hadden de hele dag al gereden en zouden anderdaags wel verder zien dan weer. S,nachts hoorden we steeds een soort gehijg en geslubber en konden dat niet thuis brengen totdat we s,morgens wakker werden en we naast een hek lagen waar enkele koeien stonden te slubberen en kwijlen en dat geluid hadden we s,nachts gehoord maar goed anderdaags wist ik het mankement op te sporen met behulp van een garage in de buurt en trokken we verder en heeft dat karretje me een keer in de steek gelaten en dat was op de weg terug naar huis veel later en we s,nachts bij Den Bosch pech hadden dat in de stromende regen de ruitenwissers het begaven maar we wilden ( het was 2 uur s,nachts) naar Amsterdam en heb ik de voorruit met boter ingesmeerd en had je nog enig zicht en achteraf gezien moet je natuurlijk van de pot gerukt zijn om zoiets uit te halen maar ja, je was jong en was ik toen al niet goed bij mijn verstand denk ik. O ja, leuke anekdote nog: We zitten daar in Noord Italië lekker op het strand zoals elke dag en hebben opeens zin om wat te ondernemen en denken; Weet je wat, we laten de auto staan en gaan eens proberen te liften verder Italië in en zowaar stopte er aldra een auto met 2 knapen die naar Rome moesten en was een afstand van toch maar mooi denk ik 300 km en zeiden we geen nee tegen natuurlijk en ze vertelden in een keer door te rijden wel en of we daar bezwaar tegen hadden en zouden we even een uurtje rusten onderweg s,nachts. Waren wel rijke binken want we moesten en zouden met hun mee-eten s,avonds in een mooi restaurant en wilden ons dit aanbieden koste wat kost. Ja, dan kijk je toch wel vreemd op dat er nog zoveel aardige mensen bestaan die zomaar zo een jongen en meisje meenemen en dan nog een diner aanbieden ook maar ja, we waren ook wel leuk gezelschap. Mijn vriendin was half-frans en had een franse moeder en Hollandse vader en door mijn verblijf regelmatig in Frankrijk kan ik me ook redelijk in de Franse taal verwoorden en is het eigenlijk heel vreemd dat als je er een tijd woont op het laatst in Frans gaat denken. Na het diner reden we door en zo middernacht stopten we ergens ( de snelweg lag naast de middellandse zee) om een uurtje een stop te houden en toen heb ik meegemaakt wat me al die jaren dat ik leef me heeft doen overtuigen dat we in het heelal niet alleen wonen want anders kan Ik het niet verklaren.
.
Bladzijde 8
Het was ongeveer een uur of 12 s,nachts en we waren even gestopt dus aan de kant van de Middellandse zee en een parkeerplaats opgezocht,en op het strand lagen we zo naast elkaar een beetje te dromen in die zachte milde avondlucht die zo bekend is aan de Middellandse Zee. Bea, mijn vriendin lag op haar rug te kijken naar boven waar het door de puur onbewolkte hemel een fantastisch gezicht was al die sterren aan de hemel zo ver je kon zien en ook later in mijn leven heb ik menigmaal zo gelegen heerlijk achterover gelegen op zo een warme zomernacht aan de Westkust waar ik een stacaravan had in Bloemendaal aan Zee vlak aan het strand, maar goed dat even daargelaten. Opeens stootte Bea me aan en zei: Kijk daar eens, en we zagen duidelijk een lichtend voorwerp ( het leek wel een van de sterren in het heelal) zich langzaam maar zeker voortbewegen langs het uitspansel en tegenwoordig als je op je rug s,nachts gaat liggen is het een kwestie van even wachten en zie je wel een of andere satelliet voorbijschuiven maar in die periode ( ik praat over 1962/1963) was het echt niet gebruikelijk dat de lucht al bezaaid was met kunstmanen zoals tegenwoordig en kun je nagaan dat de Sputnik ( de eerste Russische kunstmatige satelliet) pas in oktober 1957 was gelanceerd Ook de twee andere jongens zagen het verschijnsel en gebiologeerd zaten we te kijken naar de lichtende heldere punt die zich langzaam voortbewoog en opeens stopte, dus werkelijk finaal stopte als was het een van de vele sterren die je zag, maar alleen iets helderder waardoor je je blik erop kon blijven vestigen. Na enige minuten volledig stilgestaan te hebben bewoog plotseling de ster ( ster laat ik het maar ster noemen) zich haaks een 70 graden een volledig andere richting op en na korte poos stopte ook hier de heldere punt weer even plotseling als dat hij in beweging was gekomen en wij waren natuurlijk verbijsterd over dat rare verschijnsel en keken elkaar aan of we niet aan het dromen waren want het was allemaal zo onwezenlijk. De hele sfeer van die nacht was onwezenlijk trouwens. Waar we lagen was afgezonderd van de snelweg richting Rome en was gelegen aan de Middellandse Zee en we hoorden alleen het zachte gekabbel van de golfsslag van het water en was de atmosfeer lauw-warm en zwoel en tegelijkertijd een volledig strak heldere hemel waar de maan ontbrak. Kortom: alle ingrediënten waren aanwezig je je in een “droomsituatie” te voelen terwijl dit feitelijk helemaal niet zo was. Plotseling bewoog de “ster” zich met grotere snelheid als voorheen weer een richting op en stopte daar abrupt om vanuit dat punt weer een andere richting in te slaan en weer ( nog in het gezichtsveld) onverwacht te stoppen als speelde het een soort spelletje. We waren uiteraard verbijsterd en geloofden onze ogen niet en ik denk dat iedereen zich er wel zich iets bij voor kan stellen wat er dan door je heen gaat en dat je gewoon aan je zelf begint te twijfelen of je het echt wel ziet of gezien hebt maar we waren met 4 man en dan mag je toch aannemen dat we niet alle 4 een “bevlieging” zien of zagen Kortom: De ster bleef op een punt nu staan bewoog zich enkele malen maar een klein stukje en opeens als donderslag bij heldere hemel schoot de “ster” met noodgang weg en liet voor ons gevoel zelfs een streep achter zo snel verdween hij uit ons gezichtsveld. Dit was al met al een heel vreemde ervaring en heeft mij doen overtuigen dat er meer is als mensen kunnen bevroeden en als ik wel eens die verhalen hoor over ufo,s en dergelijke ben ik geneigd die verhalen te geloven omdat ik dit verschijnsel zelf heb meegemaakt. Het kan geen satelliet geweest te zijn en immers waren ze nog lang niet zo ver omdat enkele jaren ervoor pas immers de eerste satelliet de sputnik was afgeschoten dus WAT is dan geweest heb ik me o zo vaak afgevraagd maar zal ik wel nooit achter komen en zijn een van de geheimzinnigheden waar wij als mens mee moeten leren leven maar ik ben er heilig van overtuigt dat wij in het heelal niet de enigen zijn en is het ook het verschijnsel van die graancirkels een mysterie en zal het altijd wel zo blijven
Goed, waar waren we ? Na een uur te hebben gerust zijn we dus verder getrokken en s,morgens al vroeg kwamen we in Rome aan en dankten onze vriendelijke Italianen dat we mee mochten rijden en hebben enkele dagen in het mooie Rome vertoeft en zijn daarna liftend doorgereden naar Napels wat op zich een hele belevenis was en wat een aparte wereld waar je in terecht kwam. In mum van tijd hadden we een particulier adres gevonden met een mooie kamer en hebben we daar enkele weken geleefd en vertoeft tussen de Italianen en mijn god wat waren die mensen vriendelijk en hartelijk. Iedereen leefde daar zo een beetje op straat in die nauwe steegjes en er hing een sfeer van gezelligheid en gemoedelijkheid die met geen pen te beschrijven was. De Italianen op zich zijn prima mensen maar de mannen………!!! Mijn vriendin was nogal knap en had lange benen en een minirokje aan en mijn god als we door de stad liepen was het continue getoeter van autootjes en scootertjes die ons passeerden en dat was ( is) de manier waarop een Italiaan zijn waardering liet blijken. Ook was het grappig dat als we een nonnetje tegenkwamen ze gauw een “kruisje” sloeg en de ogen gedwee neersloeg als ware het een grote zonde en ergens kon ik me dat wel voorstellen want ( ik weet niet of het nu nog zo is) op elke hoek van de straat had je wel een soort kappelletje waar men in het voorbijgaan dan even door de knieën ging en “een kruisje” maakte. Als niet-katholiek kun je je dat allemaal niet voorstellen en ook niet de processie,s die vaak s,avonds door de straten liepen. Kortom; het gezegde is, is eerst Napels zien en dan sterven en het eerste heb ik al dus ruim 40 jaar geleden gedaan en het laatste wacht ik nog maar effe mee al heb ik “magere Hein” al sinds januari 2000 op de hielen maar weet ik hem tot nu toe elke keer te slim af te zijn net zoals Ouwe Prins Bernhard deed totdat hij ook “de pijp aan maarten” moest geven en dat zien we dan wel weer. Ook zijn we een dag naar Pompeï geweest en dat is de stad die 79 na Christus na een uitbarsting van de Vesuvius bedolven werd. Het is zo een rare gewaarwording als je dan op die plaats aankomt en verwacht je en kuil in de grond of zo, maar niet zo immens grote oppervlakte die je kan bezoeken en heeft een enorme indruk gemaakt. Je kon mensen nog aantreffen die waren verrast door de vloedgolf van as en nog in dezelfde houding lagen als dat ze waren overspoelt door de immense asregen die uit de vulkaan over de stad neerdaalde. De lichamen van de overspoelde mensen werden door de as-laag keihard en zo kon men later gipsen afgietsels maken van de mensen en kon je zien hoe ze er ooit hadden bijgelegen en zeer indrukwekkend. Het was zo frappant eigenlijk zo een hele complete stad te kunnen bezoeken en kon je je vergapen aan de prachtige fresco,s en ook de complete straten maakten veel indruk en de ronde stenen in de lager gelegen straten waarover je heen kon lopen vroeger als het hard regende en je de overkant van de straat wilde bereiken. De Romeinse schrijver Plinius logeerde bij zijn oom en schreef als ooggetuige later: “Op 24 augustus, rond 1 uur s,middag, maakte mijn moeder mijn oom op een rare wolk opmerkzaam.We begrepen eerst niet,maar later wel dat deze van de Vesuvius ( vulkaan) kwam. De wolk leek op een pijnboom, omdat hij eerst hoog opsteeg als een stam en daarna in takken uit eenwaaide” Veel mensen konden nog op tijd vluchten maar van de 20.000 inwoners stierven er toch nog 2000. Ze stierven door verstikking, instortende huizen of lavasteen. Uiteindelijk lag de stad onder ruim 4 meter !!! dikke laag as en steen. 1800 jaar later werd de stad langzaam maar zeker beetje bij beetje opgegraven en dit heeft 150 jaar geduurd en ik raad iedereen aan eens daar te gaan kijken. Goed we gaan weer verder met de onzin en waar waren we ? Na de weken in Napels te hebben doorgebracht was het wel weer eens tijd om terug te gaan naar het Noorden van Italië waar in Sestrie Levante de auto van ons stond en de verdere spullen en begonnen we maar weer aan de lange lifttocht naar het Noorden van Italië en langzaam maar zeker vorderden we zo totdat we zo een beetje 200 km verwijderd waren van onze basis-plaats in Noord-Italië . Voor die tijd was het makkelijk om mee te rijden als jongen en meisje samen maar soms duurde het wel een poosje voor je een lift kreeg maar dat maakte eigenlijk niks uit in dat prachtige heerlijke klimaat en wachtten we gewoon geduldig. Het leuke is dat we eens een aardige vrachtwagenchauffeur troffen met wie een heel eind waren meegereden en hij ging van Napels naar Milaan helemaal in het Noorden maar ja, dat ging in feite met een slakkengang van pakweg denk ik 70 km per uur en was zo een oud beestje en rammelde en kraakte van alle kanten en toch zaten we best comfortabel in de ruime cabine. Na enkele uren zeiden we dat we nog wilden zwemmen onderweg toen we een mooi strand zagen en liet hij ons uitstappen en wensten we elkaar goede reis en hebben we een uurtje of twee daar heerlijk gezwommen, wat gegeten in zo strandtentje en toen weer gaan liften en troffen we een ouder stel met een snelle wagen en dat ging echt wel behoorlijk hard achteraf en na enkele uren waren zij op de plaats van bestemming en stapten wij uit, bedankten ze hartelijk en gingen weer lekker in het zonnetje zitten wachten op de volgende passant die ons mee kon nemen totdat……. We hoorden het al aan het getoeter in de verte en daar kwam de gammele oude vrachtwagen weer aanrommelen die op weg was naar Milaan en de chauffeur opende het portier en met een brede lach nodigde hij ons wederom uit op het stekkie naast de chauffeursplaats en wat een lol hadden we met zijn allen en ja dat zijn leuke dingen voor de mensen zou Henk Elsink zeggen toch ? Ach, met wie we allemaal zijn meegereden weet ik niet meer maar sommige mensen zijn me nog zo bijgebleven en dat is juist het leuke van liften dat je met allerlei mensen te maken hebt en veel verhalen hoort en ook nu nog dat ik zelf ouder ben met een glimlach aan die ouwe gepensioneerde kolonel moet denken uit het Frans Vreemdelingenlegioen die we aantroffen na een hooglopende ruzie met zijn vrouw en flink bezopen bezig was een “beetje stoom af te blazen” Het zal zo tegen een uur of negen s,avonds geweest zijn dat we besloten maar ergens een plaats te zoeken voor de overnachting om anderdaags de laatste 200 km af te leggen naar Sestrie Levante onze “thuis-basis” en ergens verlangden we wel weer terug naar die ons zo vertrouwde plek en onze vrienden die we daar hadden achtergelaten.
.
Bladzijde 9.
Maar goed die 200 km zouden we de volgende dag dan wel halen en we liepen zo de weg af met onze bagage op zoek naar een geschikte slaapplaats of camping totdat er opeens een auto stopte naast ons en een vriendelijke oude baas ons vroeg of we iets zochten en we vertelden dat we een camping of iets dergelijks zochten om te kunnen overnachten waarna we anderdaags weer een stuk verder konden rijden. De man nodigde ons uit in te stappen en bleek een Fransman te zijn en kwam goed uit omdat we dan in het Frans verder konden praten. Hij reed de weg verder naar het Noorden in en zei dat we onderweg maar goed op moesten letten op een campingbordje of iets dergelijks. Ons was al opgevallen dat hij behoorlijk naar drank rook al was het nu niet bepaald in zijn rijstijl op te merken want we waren natuurlijk niet zo maf om bij een volslagen dronken figuur in te gaan stappen en niet levensmoe. De man vertelde dat hij een villa had een beetje in het binnenland en een hoge functie had bekleed in het Franse vreemdelinglegioen en al jaren gepensioneerd was en een huis had gekocht in Italië omdat zijn vrouw Italiaanse was met een behoorlijk temperament gezegend vertelde hij. Hij vertelde dat meermalen hij zo s,avonds in zijn auto een beetje aan het “afkoelen” was na een wijnrijke avond met zijn eega. Cynisch vertelde hij dat meestal dan eerst gezellig hij samen met zijn vrouw ergens ging eten in een restaurant en dat daarna zijn vrouw en hij op de veranda een aantal wijntjes gingen drinken waarbij de eerste uurtjes bar gezellig waren, zo vertelde hij, maar naarmate de wijnfles leger en leger en begon vrouwtjelief narrig en bits te worden waarop hij dan ook weer van leer trok hetgeen dan meestal eindigde in het gesmijt met glazen en alles wat zo een beetje voorhanden was en hij de deur uitging om in de omgeving met de auto even wat rond te toeren met open raam om weer een beetje tot zijn positieven te komen .Dit vertelde hij, kwam vaak voor en hij vertelde er ook bij dat ze er dan samen later hartelijk om moesten lachen als hij na enige uren weer thuis kwam en ze elkaar weer om de hals vlogen. Ja drank maakt meer kapot dan je lief is zeggen ze en onze lieve heer heeft vreemde kostgangers Allengs verstreken de uren en zaten we maar gezellig te keuvelen en keuvelen en was de nacht ingevallen en wij zeiden steeds dat het nu wel genoeg was omdat hij immers steeds verder van huis kwam te zitten en wij weliswaar steeds dichter bij ons doel maar hij wilde steeds opnieuw ons nog 25 km verder brengen en dan zou hij echt omkeren vertelde hij steeds maar weer maar als de 25 km voorbij waren werd het opnieuw weer 25 en onder het geklets en gepraat kwamen wij steeds dichter bij Sestrie Levante ( ons basiskamp laten we maar zeggen) en hij steeds meer verwijderd van zijn liefje. Uiteindelijk is het erop uit gedraaid dat hij ons helemaal naar Sestrie Levante heeft gebracht en ons voor de camping heeft afgezet en was het inmiddels alweer licht door de korte nachten en hebben wij de man uiteraard bedankt en zwaaide hij ons gedag en reed de ruim 200 km terug naar zijn vrouw in het zuiden. Dit zijn toch dingen die je je leven nooit meer vergeet en heel vaak heb ik nog aan de man gedacht en aan zijn vrouw die natuurlijk die nacht een nachtmerrie moet hebben beleeft dat haar geliefde legionair niet thuiskwam en wat zal ze blij geweest zijn denk ik toen hij s,morgens zich bij zijn vrouw heeft gemeld ( hoop ik maar) Wij waren weer terug in het “basiskamp” met de geneugten van elke dag. Lekker zwemmen in zee, wandelen over de boulevard s,avonds en na enkele weken trokken we weer verder naar het noorden met onze eigen auto en sommige jaren was het een Vespascooter en reden dan de oeverloze baaitjes die allemaal op elkaar lijken af zo richting de Franse Zuidkust. Wat dat betreft lijken al die plaatsjes en baaitjes rond de Middellandse Zee wel op elkaar en ging mijn voorkeur uit naar de Franse zuidkust alhoewel het levenspeil daar destijds een stuk hoger lag als in het goedkopere Italië maar ja Italiaans kon ik amper spreken en Frans heb ik geen moeite mee en was ook een van de reden. Ja., we praten dan vnl. over de beginjaren zestig en was het massa-toerisme nog niet op gang zoals nu en was het wel fijn toeven daar de zomermaanden met alle dagen maar mooi weer en soms een enkele keer een slechte dag ertussen maar dat was niet zo erg. Vervelend waren wel de bosbranden die toen ook al her en der de boel in lichterlaaie zetten en moet alweer een geluksengeltje op mijn rug hebben zitten want ik kan me ook nog de dag als gisteren herinneren dat we eens met die scooter vanuit Nederland op weg waren naar de Franse Zuidkust en in het zuiden opeens verzeild raakten midden in een bosbrand en er was geen hond die ons heeft tegengehouden in feite ook wel onze eigen schuld want we zagen de vuurzee wel maar dachten dat het niet zo gevaarlijk zou zijn en zijn gewoon doorgereden toen en dat hebben we geweten. Achteraf is het net een horrorfilm met al dat vuur om je heen en hoe je dan met die scooter toch nog de weg wist te berijden met om je heen allemaal die vlammen is een wonder. Het ergste vond ik nog dat luchtgebrek en kwam wellicht doordat vuur zuurstof opzuigt als het ware en mijn grootste angst was dat de motor van de Vespa door luchtgebrek zou afslaan en stotterde hij soms nou en dan wil je wel even een schietgebedje doen. Plotseling was het over en schoten we vanuit de vlammenzee pardoes bijna op een aantal brandweerauto,s en politie die op de weg stonden te blussen en zal niet gauw die blik vergeten van die mensen die ons als het ware uit die vlammenzee tevoorschijn zagen schieten. We zijn prima opgevangen daarna en konden overnachten in het huis van de plaatselijke politiechef en hebben enkele dagen er nog vertoeft op een camping. Het schijnt maar een kort gedeelte geweest te zijn waar juist die vlammenzee zo groot was en we hebben alle geluk van de wereld gehad dat opeens we terechtkwamen in een stuk dat al geblust was. Maar ja WEER die beschermengel he ? Vanuit een heuveltop hebben we eens kunnen aanschouwen hoe hard zo een brand zich verplaatst als het een beetje hard waait nou en daar kun je niet tegen op hardlopen hoor zo snel. Een soortgelijke duinbrand heb ik ook meegemaakt in Bloemendaal aan Zee in de duinen en je wilt niet weten hoe snel het vuur zich kan verspreiden als het kurkdroog is en er een harde wind waait. Bovendien heeft Zuid-Frankrijk te maken vaak met de z.g. “Mistral” en dat is een zeer harde wind die soms dagenlang de kop opsteekt en vanuit het Rhônedal dan richt Middellandse Zee waait . Maar goed weer afgedwaald en waar was ik ? O ja, de ZuidFranse badplaatsjes die ik allemaal ken als mijn broekzak vanuit mijn jeugd. Mijn god waar heb ik niet gezeten vraag ik me af. Frejus, Nice, Biot, ( een kunstenaarsdorpje) Six-Four-A-la Plage, Menton, Cap d,ail en noem maar op. Fijne tijd gehad met heel veel vrienden waaronder enkele Algerijnse vrienden en we waren in feite een grote familie die dan de zomermaanden langs de zuidkust trok en elkaar her en der weer tegenkwamen en struinden we de jeugdherbergen af daar die heel anders waren als die prutserige knullige Hollandse jeugdherbergen. Waren allemaal mensen van leve de vrijheid en “zie later wel wat ervan komt” en vaak wou ik maar dat ik de klok kon terugdraaien maar het is niet zo meer helaas. De saamhorigheid, gezelligheid het samen zingen en op stap gaan, de omgeving verkennen, de Franse sfeer, het stokbrood, de warme zomeravonden, de wijn alles bij elkaar en ben ik dankbaar dat ik dit allemaal in mijn jeugd heb beleeft en pakt geen hond me meer af. Wat ook zo een enorme indruk op me maakte destijds was het plaatsje Frejus waar indertijd in 1959 die stuwdam is doorgebroken en waar het water met alles vernietigende kracht vanuit de vallei zich een weg heeft gebaand richting open zee en alles heeft meegesleurd op zijn weg naar open water dus richting Middellandse Zee. ( Barrage de Malpassat) en kijk maar eens op http://www.phonk.net/Images/Frejus/030262-Frejus.html Het was nog maar kort ervoor gebeurd en als je dan daar rondliep rook je als het ware nog de geur van de dood en zag je overal in de opgedroogde slib nog de stoelpoten en beddenpoten e.d. uit de grond steken en was het gewoon ONBEGRIJPELIJK dat de resten van de dam zo groot als complete huizen zo ver het land in waren gespoeld . Het was een heel naar gevoel eigenlijk en benauwend daar zo rond te lopen en wetende dat onder je voeten wellicht een van de honderden doden zou kunnen liggen die was meegesleurd door het water op weg naar de kust. Juist die omgeving was ook zo interessant i.v.m. met de eeuwenoude Romeinse aquaducten die er tot op de dag van vandaag nog steeds staan. Verder was heel leuk ook het plaatsje Biot en dat ligt tussen Nice en Cannes in enigszins in het binnenland verscholen en was bekend als oud pottenbakkerdorp en heeft heden ten dage niet meer als 5500 inwoners maar was indertijd de bakermat en toevluchtsoord ook al van kunstenaars e.d. en heeft Zuidfrankrijk als geheel toch een heel andere sfeer als die imbeciele badplaatsen als tegenwoordig Benidorm en Salou in Spanje en in die tijd zal het daar ook wel anders eruit gezien hebben maar ja, het massa-toerisme zoals we dat vandaag kennen was nog niet zo in en eigenlijk wel jammer dat het die kant is opgegaan want komt niet de sfeer en dergelijke van een land ten goede maar vooruit het is niet anders en de jeugd heeft de toekomst toch ? Nu kijkt men nergens meer van op maar ik behoor dan tot een van die “imbecielen” die in 1967 is getrouwd met mijn huidige vrouw met alleen 2 getuigen erbij en in het gemeentehuis in de binnenstad waar nu een hotel is alwaar we naartoe zijn gegaan met een geheel roze gespoten Citroën met geel gespoten wielen en leuke gordijntjes voor de ramen en dat was zo een Citroën Traction met van die grote spatborden en de achterband zat op de achterklep . Zijn van de mooie platte auto,s en op de grill vooraan zaten van die schuine strepen en van die mooie losse koplampen en dat waren nog es leuke dingen voor de mensen zou caberatier Henk Elsink zeggen, maar ja je ziet wie dit verhaal heeft geschreven dus moet je nergens gek van opkijken natuurlijk. Mooi joh zo een trouwerij met zijn viertjes en dan s,avonds lekker genoeglijk samen naar de bioscoop met Louis de Funês en je slap lachen. Als DAT geen echte liefde is ?? Jaren later gaven we dus pas de bruiloft en toen kwam ook werkelijk iedereen van de familie en hadden we afgeturfd wie er wellicht niet zou komen maar echt IEDEREEN kwam opdraven want die wilden die Leipelowietje wel eens aanschouwen natuurlijk, leuk he ? Ben al altijd al een buitenbeentje geweest zullen we maar zeggen. We dwalen weer af en wel zo gezellig eigenlijk. Nog even over die paarse Citroën overigens. Een vriend van ons had indertijd zo een nummerbordenfabriek en zo een groot langwerpig ovaal nummerbord gemaakt in de kleur wit en met een rode rand met wat ik me heug CCM erop en dit werd voor op de auto geplaatst en met die auto werd niet lang daarna wederom een rit gemaakt naar de Zuidfrankrijk samen met een vriend van me want vrouwtjelief met de kleine bleef liever in Amsterdam en het zou niet voor heel lang zijn dit keer.
.
Bladzijde 10.
Samen met Herman mijn gabber vertrokken we dus naar Zuidfrankrijk en het was een giller hoe we dan onderweg ( vooral in het zuiden) werden ontvangen. Op het ovale witte bord stonden de letters CCM oftewel Corps Captaines Meditairanee en dergelijke borden waren bleek later alleen maar voorbehouden aan de “upperten” van Zuidfrankrijk dus zeg maar de rijke stinkers. We hebben ons rot gelachen toen we door zo een dorpje reden en een agent het verkeer aan het regelen was en voor ons salueerde want ja ergens kon ik me er ook wel iets bij voorstellen want welke gek gaat er nu in een volledig roze gespoten Citroën Traction rijden met geel gespoten wielen en dan nog eens van die gordijntjes voor de ramen en kon alleen maar toch zo een gek zijn die wellicht met zijn geld geen raad wist en/of zoontjes van die rijkelui. Maar goed, we hadden uiteraard bekijks genoeg daar in Cannes en MEER bekijks als menig ander met zijn dure bolide. Zo is alles relatief toch ? Terug naar de periode in Zuidfrankrijk met die jeugdherbergen en de zwerftochten langs de Middellandse zee. Waren de mooiste jaren van mijn leven uiteraard en was ik nog niet getrouwd en trok samen met dat meisje naar het zuiden. Soms met een auto, en ook wel met een scooter al duurde de reis dan wel een dag of vier want dat ding ging niet harder dan een km of 70 maar was ook wel fijn omdat je immers veel meer betrokken bent bij de natuur en in feite veel meer ziet al was die bosbrand nou niet bepaald een hoogtepunt te noemen natuurlijk. Tja, en soms vielen er ook wel figuren op een meedogenloze wijze door de mand natuurlijk . In Nice was eens een Duits meisje en die begon toch op een gegeven te brullen en te huilen dat haar spullen gejat waren en haar geld, pas en de hele kolerezooi dat we allemaal medelijden met het kind kregen en hutje bij mutje deden om haar toch nog geld te geven. Een van die Algerijnse jongens die heel mooi kon zingen en met een guitaar s,avonds langs de terrasjes liep en dan liedjes zong van Enrico Massias en George Brassin en altijd veel geld ophaalde nam haar ettelijke malen mee en mocht ze de opbrengst van die avond houden. Op een dag was ze verdwenen echter en had ook de jeugdherberg niet betaald en we waren werkelijk ongerust totdat een van ons erachter kwam dat ze het geintje zowat in elke jeugdherberg flikte aan de zuidkust en dan met dat zielige verhaal aankwam dus al vroeg verloor ik een beetje het vertrouwen in de mensheid want op eerste gezicht leek het zo een eerlijk en lief meisje. Omdat we meestal met een grote groep waren kwamen we altijd wel ergens waar we ook waren bekenden tegen en trokken dan samen op of gingen we samen naar het strand en s,avonds samen eten koken en ik mag van mezelf zeggen dat ik heel lekker spaghetti kan klaarmaken en kochten we tezamen alle ingrediënten in en zat ik de hele middag een beetje in de keuken te kokkerellen en van die hele grote pannen klaar maken voor de avond voor wel een man of 20 maar o wat was dat gezellig. Lekker een aantal flessen landwijn erbij, samen afwassen en dan met het spul in de heerlijke zoele avond een beetje muziek maken of een beetje ouwehoeren. Nu waren die jeugdherbergen in Frankrijk heel anders als in Nederland en had je buiten de grote herberg vaak een apart veld waar je dan met een tent kon staan en bijna iedereen had uiteraard wel iets van een tentje bij zich en/of sliep dan in de herberg zelf. De kosten waren in die tijd feitelijk te verwaarlozen en omdat het elke dag in Zuidfrankrijk wel mooi weer was ging een tent ook makkelijk en “als” het eens een keer noodweer was en dat is het dan gelijk goed als het weer “omslaat” dan kon je alsnog naar binnen. Kan me eigenlijk eerlijk gezegd zo een situatie niet voor de geest halen. Duitsers waren toen ( en nog steeds niet) niet populair in Frankrijk en vooral niet bij de “noirs” en dat waren de Algerijnen die ook veelvuldig toen al aan de Franse zuidkust zwierven en die ik gekend heb waren allemaal stuk voor stuk fijne en lieve jongens en echte kameraden door dik en dun.Op een dag kwamen er een paar Duitsers aan in de herberg en( typisch Duits )was het in korte tijd het nodige gebral en gekrijs van de heren en deden ze alle moeite blijkbaar zich impopulair te maken. Dat heeft enkele dagen geduurd en vooral die “noirs” ergerden zich groen en scheel aan die gasten en ergens wel logisch dat er een hoop “hartzeer” tegen de Duitsers nog zat vanuit de Tweede Wereldoorlog want wat de moffen in Noord-Afrika allemaal hebben uitgevreten wil je niet weten en is niet zoveel jammer genoeg over bekend. Op een dag horen we een enorm gekrijs weer uit een van de slaapzalen komen en zien we zo een Duitser met een hele gezwollen kop en verder over zijn hele lichaam opgezwollen als een Michelinmannetje rondhuppelen en schreeuwen om de dokter en die was er dan ook weldra en moest hij met spoed naar het ziekenhuis en kan me verder niet meer heugen wat er verder is gebeurd maar weet nog wel wat ze hadden geflikt: In Zuidfrankrijk heb je van die enorm grote spinnen waar mijn kinderen vroeger altijd doodsbang voor waren als we wel eens naar Zuidfrankrijk gingen en wie er wel eens geweest is weet wel wat ik bedoel. Van die grote knotsen van spinnen met zo een groot lijf. Wat bleek. Avond aan avond hebben die noirs die spinnen overal vandaan gevangen en in een pot gestopt en gewacht tot het moment dat ze er genoeg hadden. Die Duitsers waren elke avond zo zat als een ladder en zopen zich helemaal te pletter en kwamen dan laat luidruchtig thuis waar iedereen zich al goed aan ergerde. Ze waren te lamlendig om zelf een tent op te zetten en sliepen dus in de herberg op een van die zalen.Hebben die noirs zo een beetje tegen de tijd dat die gasten normaal plachten thuis te komen in een slaapzak van de ergste Duitser allemaal die spinnen gestopt en gegooid die ze eerder al die avonden hadden gevangen. Die Duitser is thuisgekomen volkomen laveloos en is met zijn dronken kop in die slaapzak gekropen die vol zat met die spinnen maar heeft er denk ik niks van gemerkt want s,morgens hoorden we pas dat gebrul en is denkelijk in de spiegel gaan kijken en zijn gezicht was totaal opgezwollen. De noirs waren met de Noorderzon vertrokken en pas later trof ik ze elders en vertelden ze hun verhaal. Overigens praat ik over de begin jaren 60 en was de Tweede Wereldoorlog nog niet zo lang dus afgelopen en zijn er echt wel heel veel verschrikkingen geweest in Noord Afrika en hebben de Duitsers daar enorm huisgehouden onder de bevolking. Je kon beter je als Duitser in die tijd een beetje gedeisd houden en heb dit zelf aan de lijve ondervonden op weg naar Zuid-Frankrijk in Parijs en wist ik veel nog. We waren de weg kwijt in Parijs en ik stop in een van de buitenwijken waar veel Arabieren wonen en stap zo een cafeetje binnen wat gelijk ook een tabakszaak is een z.g. “Bar-Tabac” en ik vraag in mijn schoolfrans ( want toen was ik de Franse taal nog niet echt goed machtig en heb later pas geleerd) de weg en zie die gasten opeens met een vreemde blik naar me kijken en echt wel dreigend op me afkomen totdat mijn vriendin achter me schreeuwde Louis : zeg dat je Hollander bent !!! Ik dus gelijk: “Je suis Hollandais” en gelijk als toverslag veranderde hun gelaatsuitdrukking en de dreigende houding die ze hadden aangenomen en klopten me op de schouder. A bon, s,est bon ami, quest-que tu veux ? en waren een en al vriendelijkheid. Zozeer leefde daar de haat ( en ik denk nog) tegen de Duitsers en godzijdank schreeuwde mijn vriendin naar me te zeggen dat ik Hollander was en ze wist bij ondervinding dat de haat tegen Duitsers zo diep zat omdat haar broer ook dergelijke taferelen eerder had meegemaakt in Frankrijk terwijl toch n.b. haar moeder Franqaise was en haar vader Amsterdammer. Evenzogoed konden ze een duidelijk “Duits” accent waarnemen maar toen het bekend was dat we Hollanders waren kon je geen kwaad meer doen. Uiteraard heb ik aangeleerd overal waar ik kwam me ten eerste te profileren als Hollander en dan zat je meestal wel gebeiteld . Een ander fragment wat me nog helder voor de geest staat is dat we eens op een terrasje wat zaten te drinken in Parijs aan een van die mooie boulevards en iets verderop zat een Duitser met zoals gewoonlijk het nodige gebral en luidruchtige gedoe te praten met iemand. Er liepen een aantal jongens langs van Noord Afrikaans orgine en opeens liep een van die jongens zo maar het terras greep de Duitser bij zijn haar en drukte een brandende sigaret uit op de wang van de Duitser, liet hem los en liep rustig verder de verbijsterde Duitser achter latend die het uitgilde van de pijn. Dit zijn verhalen die je misschien niet wil geloven maar echt gebeurd dus moeten er echt wel vreselijke dingen gebeurd zijn om zo een diepe haat te kunnen ontwikkelen tegen de Duitsers maar ja in feite had die man het aan zichzelf te wijten door dat schreeuwerige gedrag. Parijs is op zich een prachtige stad en ik heb er een week vertoeft met mijn Franse vriendin Bea en een paar jaar later met mijn vrouw in bijna hetzelfde hotel en in dezelfde buurt (ook een week) en wat had en heeft Parijs toch een aparte uitstraling. Nog even een ding: Kan me nog herinneren dat ik op de scooter door Parijs reed met mijn vriendin achterop en opeens stormen twee mannen vanaf het trottoir de weg op en sleuren me naar de kant en gelukkig werd de scooter niet beschadigd en werden mijn handen op de rug gebonden en daar sta je dan. Of ik papieren bij me had en die had ik uiteraard en toen ze zagen dat ik niet degene was die ze blijkbaar moesten hebben maakten ze excuses en kon ik verder gaan. Tja zo ging en gaat dat in Parijs denk ik en op zich waren het m.i. grote eikels want het nummerbord was immers Nederlands maar ja dat zat achterop en hebben ze wellicht niet gezien. Overigens is me dat nog een keer overkomen op het Rembrandplein in de Bowling. Zit daar rustig een pilsje te drinken komen er opeens aan weerszijden twee van die mannetjes naast me zitten en nou niet bepaald sterke of flinke jongens zo te zien maar gewoon een beetje simpele mannetjes. Pakten me beet ieder aan een kant en vroegen of ik meneer “huppeldepup” was ( noem maar een naam want die weet ik niet meer) Ik dus zeggen: nee, dat ben ik niet en of papieren bij me had waar ik kon aantonen dat ik was wie ik was. Nou ja, dat kon ik wel, want mijn auto ( destijds zo een mini cooper) stond om de hoek geparkeerd want het parkeerprobleem had je toen veel minder en ik had de gewoonte mijn rijbewijs en papieren onder de mat te verstoppen zodat ik ze niet kon verliezen of zo in de bar de Bowling op het Rembrandsplein. Mijn vrienden schoten in de lach al en zagen het hele gedoe aan dus ik zeg: “Heren”Laten we even naar de auto lopen en laat ik u mijn rijbewijs even zien en staat hier om de hoek” Wij lopen rustig ( met aan iedere kant zo een klootzak) de deur uit en ik loop richting mijn auto en denk “effe judassen” en opeens zak ik door mijn knieën en kijk onder mijn auto en die halvegaren doken gelijk op mijn nek en mijn kameraden die mee waren gelopen hadden de grootste lol. Ik sta op terwijl ze me vastpakken en scheld ze de huid vol en of ze niet helemaal goed snik zijn zo op me te duiken en of ik niet effe onder mijn auto kan kijken of hij nog olie lekt. Tja dat waren leuke dingen voor de mensen zou zou Henk Helsink zeggen. Ouderen weten nog wel wie ik bedoel.

Volgende week Zondag komt deel 3 en vandaag effe andere dingen te doen zoals met mijn zoon naar huis en Grandprix kijken vanmiddag en tot later

Over voorziener

Ben 73 jaar inmiddels en heb interesse in de politiek en hoe wij met zijn allen leven op deze wereld van nog 13.000 km doorsnede en we elkaar bevechten meestal om dat rotgeloof
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

snap er de ballen van en heb een herseninfarct gehad in 2007 maar wou graag mijn archief terug van 2012 en niemand kan dat waarmaken

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s