Wie wil mijn “boekje” eens lezen?

computerlowietje

Het is Zondagavond en ga nu ga eens mijn “boekje” de komende 8 Zondagen plaatsen omdat ik j.l Vrijdag 73 ben geworden en mijn bloeduitslag van de PSA waarde prima was alsmede andere bloeduitslagen en je niet gek moet opkijken als ik er weer een jaartje aan ga plakken

OOIT EEN NORMAAL MENS ONTMOET en beviel het …?? heet het

Gewoon een `boekje` van iemand die zijn leven beschrijft en iets “tastbaars” na wil laten als hij er straks niet meer is voor zijn kinderen/ kleinkinderen en beveel het iedereen aan het ook te doen vooral als je in “geschonken tijd” leeft zoals ik d.m.v. zo een weblog een hoop emoties en frustaties en herrineringen kwijt kan. Dat lucht op !!
.

Nou daar gaan we dan en maak je borst maar nat en ben benieuwd hoe lang je het vol houdt …. gnif
.
Toen ik dit opschreef was het zo een beetje enkele weken voor kerstmis 2005 (11 jaar geleden dus alweer)
Een boek is een boek en misschien kan wat ik uit ga leggen niet omschreven worden als een boek maar allemaal korte verhaaltjes van belevenissen van een gewone doodnormale Amsterdammer en flarden van belevenissen die eigenlijk alleen maar dienen voor zijn kinderen /kleindochter zodat zij eens kunnen zien wat die gekke papa/opa zoal beleeft heeft in de 62 jaar die hij op deze aardbol rondloopt. Ben nu dus 62 jaar en ondanks dat ik nu bijna 6 jaar geleden dacht dood te gaan aan een ernstige ziekte ben ik er nog steeds en schrijf denk ik daarom maar dit “boek/log” om ook eens alle doorgestane ellende en emoties eens van me af te schrijven die een mens kan ondervinden maar ook wel als leidraad nimmer op te geven en te blijven “vechten” en onderhuids een wilskracht zien op te bouwen een ziekte gewoon niet toe te staan. Slechts een klein deel van de hersenen wordt n.l benut en mijn heilige overtuiging is en blijft dat de mens meer krachten in zich heeft als hij zelf vermoeden kan en deze op kan roepen
.
Afijn, beginnen bij het begin dan maar. Ik werd geboren in 1943 en ben opgegroeid in de “Jodenbuurt” in Amsterdam en vanuit mijn ouderlijke woning op het Jonas Daniël Meijerplein (waar in de oorlog de joden samengedreven werden om vervoerd te vervoerd te worden naar de vernietigingskampen) hadden we zicht op de markt “Het Waterlooplein” en heb daar menig voetstapje liggen als kind/puber en later zelf als marktkoopman. Mijn god wat een andere tijd was het zo kort na de oorlog en wat is er toch enorm veel veranderd. Mijn generatie heeft in feite de beste tijd meegemaakt die er feitelijk is te bedenken.
Immers: De verschrikkingen van de oorlog zijn aan mij voorbijgegaan want als baby merk je daar niks van ( geboren : nov. 1943) en we hebben nooit een oorlog meegemaakt feitelijk dus wat hebben we te klagen ? Niks toch ? Ik heb de tijd nog meegemaakt dat de eerste televisie in de straat er kwam en dat de buren kwamen kijken en was er in eerste instantie 1 net, en later kwam Nederland 2 erbij en dan werd er nog maar enkele uren per dag uitgezonden en ALS je op de televisie was geweest was het dus zo dat iedereen je had gezien die gekeken had en al een televisie had want meer zenders waren er toen niet. Ik kan me nog heugen dat ik met mijn vader en moeder als kind naar Carre ging aan de Amstel waar indertijd nog gewoon circusvoorstellingen werden gegeven. Was zo machtig man, als kind, en ook later, daar rond te hangen als er een circus optrad en dan rond te hangen bij de stallen met wilde beesten die achter Carre waren gezet op de Achtergracht.
Maar goed , terugkomende op dat die avond in Carre met mijn ouders. Er was die avond een televisieregistratie van de voorstelling en stonden er enkele camera,s rond de piste opgesteld en op een gegeven moment was het pauze. De betreffende avond was ik met mijn ouders ook in het Circus bij de voorstelling. We zaten op de 1e rij. Ik zag zo een camera staan en ervoor een tafeltje met een vlaggetje erop geplaatst en een ventilator die het vlaggetje bewoog en ik kan me niet meer echt herinneren maar dacht dat ik een ventilator erbij zag staan die het vlaggetje liet wapperen. Uiteraard was mijn grote nieuwsgierigheid gewekt en liep naar voren en zat te boel te bekijken en keek in de lens en zat alles eens rustig te beschouwen. Er was geen kip die op me lette en niemand zei dat ik weg moest gaan of zo en ik later terug naar mijn plaats bij mijn ouders. Anderdaags werden mijn ouders opgebeld door kennissen en die vertelden dat ik met mijn dikke kop steeds op het scherm zat tijdens de pauze van de circusvoorstelling en zoals gebruikelijk in die tijd werd gedurende een pauze gewoon een rustbeeld geplaatst met een wapperend vlaggetje. Ik niet wetende dat mijn geloer in die camera feilloos werd geregistreerd en dat was de eerste keer dat ik met mijn hoofd op televisie was al zullen er indertijd nog maar weinig mensen zijn geweest die al een t.v. hadden ( zwart-wit) nog toen. Wat ik me kan heugen was het voor mijn idee altijd mooi weer zomers en hadden we een prachtige jeugd met zijn allen. Gingen we “bomen” op het Jonas Daniel Meijerplein en de doelen waren dus 2 bomen en zo voetbalden we er op los. Ander leuk verdrijf was diefie-met verlos en ouderen weten nog wel wat ik bedoel en vaak had je van die periode,s dat de hele stad met dezelfde dingen speelde en breidde dit zich uit als een olievlek en ik noem maar de “tollentijd” dat Iedereen moest tollen en dat de tollen niet waren aan te slepen. Ook leuk was het “randjetik” spelen en was met een tennisbal net op het randje van een richel ( is er nu nog steeds) de bal gooien en dat ie weer terugketste en moest je hem vangen. Uiteraard kon je dit alleen doen als de betreffende bewoner niet thuis was want die werd er stapelgek van natuurlijk steeds maar die bal tegen de muur aan. Ook heb ik geleerd in die tijd hoe meedogenloos kinderen kunnen zijn en er woonde een NSB-er die in de oorlog fout was geweest en NOG heb ik er nog wel eens spijt van dat we bij een ruzie of zo die kinderen van die nsb-er zaten uit te schelden voor nsb-er maar iedereen deed mee en het was in feite vlak na de oorlog en wisten we niet beter dom genoeg. Pijnlijk is gewoon dat een van die zoons van die SNB-er (Robbie) mijn leven heeft gered later . Vroeger had je ( ik weet niet of het nog is) van die mooi gekleurde stekeltjes die dan aan de rand van de wallekant zwommen en kon je die met een netje uit het water halen en ook wel van die kleine glasaaltjes. Nu had je op de Nieuwe Herengracht zo bij de Hortus Botanicus van die ronde dukdalfpaaltjes waaraan dan de dekschuiten werden vastgelegd die er vaak lagen ( hier kom ik later op terug) gevuld met oud ijzer en ik dus langs de wallekant turen naar de visjes in het gedeelte dat vrij was tussen de wallekant en de aangelegde boten en met mijn netje in de aanslag en ik was samen met Robbie, de zoon van die nsb-er. Robbie was enkele jaren ouder als ik maar we konden heel goed met elkaar overweg. Ik sta zo gebukt en loop naar achteren met mijn kont tegen zo een dukdalf op en ik schrik en val pardoes voorover het water in en verdween onder de platte kiel van die aangelegde platbodem die aan de wallenkant lag. Er was dus een strook water van ongeveer 1 meter en daar gleed ik voorover in en onder de boot dus. Soms droom ik er nog van en is een ervaring die je je hele leven niet meer vergeet geloof ik en naarmate ik ouder wordt komt dit steeds meer terug. Het niet meer kunnen ademhalen en de paniek en angst was onbeschrijfelijk totdat een hand me greep en me onder de boot wegrukte en dat bleek Robbie te zijn die het water was ingesprongen en me net kon beetpakken. Hoe ik drijfnat op de wal ben gekomen samen met Robbie weet ik niet meer maar weet nog wel dat een brugwachter die in het bruggewachters huisje verderop zat schreeuwend en vloekend mijn richting oprende en ik er als een haas vandoor met Robbie en zeiknat naar huis waar mijn moeder allang blij was dat ik het overleeft had natuurlijk. Die fase in mijn leven heeft me geleerd geen vooroordeel te hebben over mensen. Ach, een hoop herinneringen aan die mooie tijd toen de wereld nog mooi was en we s,avonds om het plein wedstrijdje konden fietsen en er amper auto,s geparkeerd stonden. Moet je NU zien daar. De enorme verloedering van het Jonas Daniël Meijerplein… de laatste 50 jaar al zijn de prachtige gevels nog precies hetzelfde als gebleven als toen. Nu zie je voor de portiekingangen zware stalen hekken om tuig te weren en doet pijn als ik er wel eens langs rij. Wat hebben we toch een leuke jeugd gehad met zijn allen, Appie mijn jeugdvriend en die een etage lager woonde , Hansie van de hoek en die noemden we zo omdat ie op de hoek woonde, Rudie, Herman, Willem, Roelof, Joris en teveel om op te noemen. Ook was er Jopie een meisje en was de laatste van een familie met allemaal jongens. Jopie wilde graag een jongen zijn en voetbalde met ons mee als een jongen en gedroeg zich als een jongen in alle opzichten en een moordgriet. Samen gingen we met de ploeg s,nachts Artis in waar we makkelijk in konden komen omdat we de plekjes wisten en een beetje lopen rotzooien daar en allemaal kattekwaad uithalen. Overigens konden we altijd gratis Artis in en had je vroeger bij Artis in die laatste straat, die nu bij Artis getrokken is geloof ik, en zowat de hele buurt wist dat je daar tussen de spijlen van de ietwat uiteengebogen tralies zo naar binnen kon glippen.
Wil nog even wat vertellen over die platbodems die in de Nieuwe Herengracht lagen en vaak gevuld werden met schroot en oud ijzer. Het grootste genoegen wat we altijd hadden was dan met een rij jongens/meiden uit de buurt aan EEN kant van de boot te gaan staan, dus de looprand zeg maar. In het midden lag open en bloot het gestorte ijzer van die dag en als die vol was werd de boot weggesleept. Ik vermoed dat dat ijzer afkomstig van het Waterlooplein en de opkopers aldaar die van die opkoophallen daar voor oud ijzer. Afijn, Wij staan dus op zo een reling met zijn allen en gaan dan springen zodanig gelijk dat de boot langzaam maar zeker begint te wiebelen totdat de boot steeds heviger en heviger begint te wiebelen. Groter lol hadden we niet totdat……… Op een dag wij weer met zijn allen wiebelden en die boot maar als een gek heen en weer sprong, maar werd plots erger en erger en vermoedelijk is er een zware partij ijzer gaan schuiven van links en naar rechts en wij sprongen in paniek van de boot af en ja hoor de hele boot sloeg om het al het ijzer verdween in de gracht want die dekschuiten waren gewoon open in het midden. Tja.. dat waren leuke dingen voor de mensen maar WAT hebben we in ons rats gezeten maar nooit meer wat van gehoord verder
Appie mijn jeugdvriendje en ik waren eens op een dag aan het vissen in de Nieuwe Herengracht ( we zullen 11, 12 jaar geweest zijn) en zien plots een portefeuille voorbijdrijven dus wij uiteraard alle mogelijke moeite doen dat ding eruit te halen en dat lukte. We maakten hem open en zagen een adres erin zitten maar geen geld of zo. Het adres was vlakbij in de Weesperstraat die toen nog in de oude staat was en niet was afgebroken omwille van de metrolijn w en we belden aan en werd door een vent opengedaan die ons gelijk beetpakte en meetroonde naar het nabijgelegen Politiebureau J.D.Meijerplein. Daar vertelde die hufter tegen de politie dat wij zijn portefeuille hadden gestolen en werden we opgesloten in een kamer. Onze ouders werden gebeld maar onze vaders waren nog niet thuis en daar vertelden wij het verhaal aan onze moeders die naar het bureau kwamen. Mijn moeder was woest en begon de agenten uit te schelden en waar ze mee bezig waren en zo maar ze zeiden dat de vaders maar op het bureau moesten komen ons op te halen en zaten wij enkele uren gedwee in een kamertje te wachten totdat we een hoop tumult hoorden op de gang en mijn vader gewoon naar binnen stormde en ons beetpakte en meetrok naar buiten met de vermelding dat iedereen die hem tegen wou houden daar nog niet jarig was. Ze stonden perplex en hij nam ons gewoon mee naar buiten en naar huis. O wat was ik TROTS op mijn vader.
.
Bladzijde 2
Mijn vader.
Dat was een grote zware man waar iedereen ontzag voor had. Een zakenman en scharrelaar eerste klas en iedereen mocht hem. Voor mijn moeder was hij al eerder getrouwd geweest en had daar een zoon Piet en zuster Jopie van en dat waren dus mijn halfbroer en halfzuster. Toen ik werd geboren was hij al vijftig en mijn moeder en hij scheelden 17 jaar dus wat betreft was ie wel verstandig om een jongere vrouw te nemen. Was van huis uit Groninger en ook mijn halfbroer en zuster woonden tot hun dood in Groningen. Ja beiden zijn alweer jaren geleden overleden helaas en soms wel beangstigend. Mijn vader is slechts 66 jaar geworden slechts en overleed toen ik amper 16 jaar was en was wel een enorme impact op mijn leven maar dat later. Ook mijn broer en halfzuster zijn al redelijk jong overleden Terug naar de jeugd dan maar weer. Mijn opa en oma waren boeren en woonden in Smilde in Drente en o wat heerlijk waren de vakanties die ik bij opa en opoe, die ik zo noemde doorbracht. Opoe een leuke naam toch ? De boerderij ( niet zo echt groot) stond midden in het platteland en vlakbij was een groot bos en verderop allemaal vennen waar je lekker kon zwemmen. Er was geen waterleiding daar en je moest je wassen aan een grote zwengelpomp in de boerderij zelf en in die zelfde ruimte stond een groot fornuis welke werd gestookt door turf. Deze broodjes van turf lagen achter in de schuur opgeslagen waar ook de kippen woonden. De WC bevond zich ( ik praat over de tijd dat ik een jaar of 8, 9 was) bevond zich buiten en was een houten huisje met twee gaten waar je op moest gaan zitten dan om je behoefte te doen. Later kwam er stroom en een inpandig toilet maar heb nog meegemaakt dat alles met petroleumlampen en accu,s werd verlicht Het toiletgebouwtje had wat ik me heug 2 gaten ( zittingen) De een was voor de poep en de andere voor de pies geloof ik. Naast de boerderij stond een grote waterput die al het water opving wat op het dak viel bij regen en werd gebruikt voor de was en dergelijke. De poep werd verzameld en later op het land uitgestort als mest. Mijn opoe had 10 kinderen waaronder 4 jongens en 6 meiden en mijn moeder was de een na oudste ervan. De meiden vertrokken toen ze volwassen waren een voor een naar het westen en naar b.v. Den haag, Schagen, Amsterdam en en Scheveningen, 1 jongen bleef in Smilde wonen en is daar ook gestorven later en een is al heel jong naar Canada vertrokken en leeft daar nu nog (inmiddels ook overleden *) en van de 10 kinderen zijn er 9 inmiddels overleden want zo gaat dat als je ouder wordt en met de jongste heb ik nog wel soms contact . Mijn moeder dus is naar Amsterdam getrokken en heeft daar mijn vader ontmoet en een andere zuster trok ook naar Amsterdam en is er getrouwd met iemand die veel geld heeft verdiend in de horeca en uiteindelijk multimiljonair is geworden. Was in feite mijn tweede moeder en ik hield veel van haar en heb er veel vertoefd en gewoond en dat was op de Goudkust in Amsterdam. Beiden zijn inmiddels ook overleden en heeft me allemaal doen inzien dat geld, rijkdom e.d. in feite peanuts zijn en schier onbelangrijk en omdat je feitelijk toch alles maar “te leen” hebt in het leven als persoon. Een broer van mijn moeder die ook zo van het platteland kwam is bij die oom in de horeca gaan werken en heeft op een gegeven moment geld geleend en een midgetgolfbaan geopend op een van de wadden-eilanden en is ook inmiddels rijk gestorven omdat hij zaken had uitgebreid dus een goede schoolopleiding wil ook niet alles zeggen en moet je ook een beetje geluk hebben in het leven en ondernemerschap. Als simpele boerenjongen kan je ook rijk worden is gebleken Terug naar de boerderij waar ik veel logeerde toen ik jong was en was altijd een feest. Enige minpuntje was dat opa en opoe streng gelovig waren en voor het eten moest je stil zijn en ging opa een stuk uit de bijbel lezen en waagde het niet te gaan gniffelen of zo want dan was je nog niet jarig. Was natuurlijk heel moeilijk soms als er nog een ander neefje kwam logeren en schoot je in de lach. Ook was het VRESELIJK dat je je toetje op moest eten. Dat was dan pudding met van die dikke vellen erop en waagde het niet te zeggen dat je het niet lustte want dan kreeg je opa op je dak. Sindsdien lust ik geen pudding meer
Wat ik NOOIT heb kunnen begrijpen dat men vroeger altijd een mooie ruimte had ( was overigens algemeen gebruikelijk) dat meestal het mooiste gedeelte van het huis ( in dit geval voorkant van de boerderij) die men alleen maar gebruikte bij feestelijke gelegenheden en werd nooit verder gebruikt en leefden mijn opoe en opa in het “achterhuis” Op een gegeven moment kwam de vader van “opoe” ook bij hen inwonen en noemden we “ouwe opa” en die zat dan de hele godganse dag in een stenen schuurtje in de tuin en dat vond ie prachtig. Was zo seniel als de pest maar wel lief. ( leek wel een beetje op die opa van de t.v .in de serie flodder) Als wij “neefjes en nichtjes: ( en dat waren er nogal wat ) nazaten van 10 kinderen dus daar op bezoek waren riep ie je steevast bij hem en duwde je dan een tientje of vijfentwintig gulden in de handen en zei dan samenzweerderig tegen ons “Niks tegen opoe of opa zeggen hoor !” maar dat moesten we van onze WEL doen van opoe want hij had geen benul meer van geld . De man is 96 jaar geworden en ook weer zoiets.: Als mijn vader wel eens naar Groningen op familiebezoek ging en wij waren mee ( mijn moeder en ik) dan sliepen we steevast een nachtje bij opa en opoe. Opa ( de gewone opa zeg maar) en mijn vader mochten elkaar heel erg graag en altijd als Pa op bezoek kwam liepen ze samen het kippenhok in en zei mijn opa tegen mijn vader in het Drents: “ Kiek wies der moar ene an jong,” en als mijn vader een dikke kip had aangewezen sloeg mijn opa met een bamboestokje achter in de nek van de kip die dan viel en greep opa de kip beet en liep naar het hakblok en ramde met een bijl de kop eraf. Niks geen tere zieltjes hoor daar op het platteland. We stonden er gewoon bij en was allemaal heel gewoon op het “boerenland”. Moest je hier in het Westen eens proberen dan zouden de kranten bol staan. Maar afijn, ter plekke werd de kip dan geplukt en een grote snee in de buik gemaakt en werden de ingewanden eruit gehaald en werd ie aan 2 poten tussen twee boomtakken poedelnaakt opgehangen en dan werd er met een brandende krant de rest van de donsveertjes eraf gebrand. Ging dan mee naar Amsterdam later en werd opgevreten. Ik dwaal af nu sorry : Effe over ouwe opa. Komen we op een keer in de boerderij op weg naar Groningen en bleek ouwe opa op sterven te liggen in de z.g. nette voorkamer waar ie op een bed lag te hijgen. Het probleem was dat de bedsteden zich ook daar bevonden waar we normaal logeerden en waren in feite van die diepe kasten met deuren ervoor .Opa stond erop dat we bleven slapen maar dat wilden mijn vader en moeder niet maar ik wilde wel blijven ondanks “oude” opa maar DAT heb ik geweten. Naast de kamer met de bedsteden bevond zich nog een kamertje met een bed en daar ben ik gaan slapen. Zal 8 of 9 jaar geweest zijn. S,nachts werd ik wakker van het gereutel van ouwe opa en was uiteraard een vreselijke nacht maar dikke bult eigen schuld eigenlijk en had ik maar mee moeten gaan met moeder en vader naar Groningen op verjaarsvisite bij mijn broer. Was nogal een feestvierder en werd altijd laat daar dus daarom stemden mijn ouders in dat ik op de boerderij kon blijven slapen. Anderdaags kwamen mijn ouders mij halen maar “ouwe opa” leefde nog steeds en wij op weg naar Amsterdam en toen we thuiskwamen werd er gebeld dat opa alsnog was overleden dus zouden we weer terug moeten enkele dagen later en dat gebeurde. De hele familie zat al bij elkaar in een of ander gebouw en wij ( mijn neefjes en ik) reden met iemand mee naar de boerderij en daar stond opa bijna rechtop In een kist in de hoek van de mooie kamer te wachten op de doodgravers. Heel vreemd allemaal zo een kist bijna rechtop. Maar toen gebeurde iets wat ik pas naderhand heb leren begrijpen. Ouwe opa werd dus naar het kerkhof gebracht en begraven en toen was er de samenkomst met de familie maar kwam aldra de fles jenever en dergelijke op tafel en was het gieren brullen lachen om me heen van al die mensen die elkaar weer eens zagen en DAT kon ik maar niet begrijpen maar achteraf heb ik geleerd dat dat normaal is in het Oosten van het land en zeker als iemand zo een hoge leeftijd heeft behaald. In feite hebben ze nog gelijk ook. “Gewone” opa was een heel lieve man en heeft me onnoemelijk veel geleerd toen ik jong was. Had een klein museumpje aangelegd waar hij vuurstenen en pijlpunten bewaarde uit vroegere tijden die hij had gevonden bij het land bewerken en vanuit zijn tijd dat hij als loonwerker werkte bij turf-afgravingen en zo. Als we zo samen door het donkere bos liepen vertelde hij me allemaal “sagen en legenden” en waren best griezelig. Ik ging met hem mee dan “stroopvallen” zetten om konijnen te vangen of die illegale vallen leeg halen en was best zielig als je dan zo een dood konijn zag in zo een klem waarin ie verzeild was geraakt. Soms zagen we ook een fret of bunzing dood in zo een klem en die had in feite “zijn eigen graf”” gegraven door te proberen zo een konijnenhol in te gaan op jacht naar buit. Meermalen nam mijn vader een konijn mee naar Amsterdam als ie op bezoek was geweest bij opa. Ook was het spannend om zo tegen schemer met een aantal mensen van andere boerderijen te gaan stropen op snoeken en andere vissen. In Drente heb je van die kanalen ( ook wel wiekes genoemd geloof ik en zaten vol vis. Op enkele punten werden dan boeren ingezet om de wegen goed in de gaten te houden i.v.m. de veldwachter en werd er in de wieke meestal wat ik me kan herinneren een meter of 8 a 10 breed zo een net gespannen en daarachter een lange fuik. Wij moesten dan vanaf een kilometer afstand met heel lange stokken ( aan weerskanten liep er iemand) in het water plonsen en ons langzaam bewegen richting fuik en hoe meer je de fuik benaderde hoe meer je “sporen” in het water zag schieten aan de oppervlakte van wanhopige vissen die uiteindelijk door het fuik-gat trachtten te ontsnappen maar dan hun lot tegemoet gingen in de braadpan of kookpan. Dit moest allemaal in redelijk korte tijd gebeuren vanwege het gevaar van opduiken van de veldwachter en was het een “kat en muis” spelletje feitelijk, geloof ik achteraf, omdat ik later de “veldwachter” gewoon gezellig een borrel zag drinken met opa en denk ik dat menige snoek in de ijskast van de veldwachter is terechtgekomen. Ja ja, corruptie heeft altijd bestaan Ook leuk ( nou ja, leuk ?) was het z.g. “koggelen” Er werden dan illegaal koggelbonen gehaald bij de kruidenierswinkel en werden deze vermalen met roggebrood en wittebrood en daarna met jenever besprenkeld. Opa liep dan met vader langs de wieke en strooide de aldus verkregen massa in het water en na enige tijd zag je de vissen brasems, karpers e.d. rondtollen aan de oppervlakte van het water “als waren ze beneveld” en konden opa en vader met een schepnet zo de vissen eruit scheppen totdat ze genoeg hadden en Pa weer met een maal vis richting Amsterdam natuurlijk.
.
Pagina 3
Ach ja, pa. In het begin heb ik heel erg geleden onder het feit dat hij overleed en zal bij een ieder die net 16 of 17 is wel een diepe indruk achterlaten denk ik. Pa was altijd onoverwinnelijk en was de “man met het gouden handje” zoals ze hem noemden in de uitgaansgelegenheden in Amsterdam en menigeen kende hem en zijn bijnaam is even niet relevant nu. Dronk een stevige borrel en kwam dan s,nachts evengoed met de auto vaak thuis en hoeveel keer de buurman niet een schadevergoeding heeft gehad omdat hij zijn auto pardoes “iets te hard” dan parkeerde is niet te tellen. Vond ik al zo vreemd want in die tijd was het echt nou niet bepaald druk met auto,s en soms had ik het idee dat hij het er om deed om die buurman te ‘judassen” maar dat is ver gezocht natuurlijk. Tot die bewuste avond ik een telefoontje kregen dat Pa in het toilet niet goed was geworden in een cafeetje in de Kinkerstraat en ik voelde als jochie van 15 al nattigheid dat “het mis” was . Pa wilde geen ambulance en vroeg ze “ons” thuis te bellen maar had niet de auto bij zich en die stond voor de deur. Vaak als ik met hem in de auto reed leerde hij me hoe je zo een auto kon besturen op een terrein waar het geen kwaad kon en was ie in feite een beetje maf toch ? Wie leert nu een jochie van 14 ( kan ook 15 geweest zijn maar dat weet ik niet meer) autorijden en had ie het voorvoeld denk ik vaak aan ? Heb de sleutels die thuis lagen gepakt en ben met de auto ( geloof het of niet) diezelfde avond ( het regende heel hard) naar het bewuste cafe gereden en trof daar mijn vader aan en zag gelijk wel dat het niet goed was met hem. Ik heb hem met hulp in de auto gezet en naar huis gereden en hem op mijn rug naar boven gesleept op 3-hoog en nog wou hij geen dokter of wat dan ook. Mijn moeder was bij haar zuster en heb haar gebeld en s,morgens bleek al gauw dat het erg slecht ging met hem en bleek hij in het cafe-toilet een beroerte te hebben gehad en wat uiteindelijk helaas overbleef was een man die links verlamd was aan zijn arm en ook geestelijk in de war en in NIETS meer de sterke vader die ik altijd zag . Geeft een impact hoor op die leeftijd als je zo een man ziet veranderen in een afhankelijke lichamelijk half verlamde en geestelijk labiele man. Het gekke was dat als ie maar op bed lag ( dus horizontaal) het soms leek of ik met hem redelijk heldere gesprekken kon voeren en misschien te maken met betere doorbloeding van de hersenen ? Heb hier nooit een verklaring voor gehad. Afijn Pa was geen schim meer van de sterke man die hij ooit geweest was en heb ik enorm veel moeite mee gehad. Op een dag kregen we bericht dat hij was gevallen op de Nieuwedijk en zijn been had gebroken op straat en was net voor de kerst en het jaar ben ik vergeten en WIL ik ook vergeten. Hij lag in het OLVG ziekenhuis en zou geopereerd worden aan zijn been totdat we opeens s,morgens bericht kregen dat hij na de operatie WEER een beroerte had gekregen en in coma lag. Wij erheen, en ik zweer je dat hij mijn naam zachtjes noemde toen ik hem bij zijn hand pakte dus laat NIEMAND me vertellen dat coma-patiënten niks horen maar dat is voor 100% zeker WEL zo !!! De dienstdoende artsen zeiden dat dat niet kon maar ik wist wel beter en later hoorde ik het nog een keer. Hij heeft het niet gered en is anderdaags gelukkig maar voor hem overleden maar jaren en jaren ben ik zoekende geweest en laat ik het daar maar niet over hebben hoe je als mens kunt veranderen en dan zeker op 16/17 jarige leeftijd en al enkele jaren je vader als een wrak heb moeten ervaren. Soms ben ik nog boos dat het ziekenhuis hem een veel te zware narcose heeft gegeven wellicht waardoor de beroerte is ontstaan misschien maar ja daar kom je nooit achter en achteraf het beste ook maar denk je dan. Sindsdien heb ik een bloedhekel aan de kerstdagen overgehouden. Dergelijke gebeurtenissen vormen je als mens en dan zie je dat geld, carriere e.d. feitelijk in het niet vallen bij een goede gezondheid..
Waar waren we ?
Dit schrijven heet “morgen gezond weer op” en zou feitelijk moeten gaan over de walgelijke toestanden die ik heb meegemaakt in het hulpverleningscircuit van de geestelijke gezondheidszorg waar ik mee te maken heb gehad en niet voor mezelf maar voor anderen maar heb besloten nogmaals dat niet te belichten en het te houden bij simpele anekdotes en belevenissen en wie het wil lezen leest het maar en wie niet dan maar niet. Zo simpel is het toch ? Dat is nou het mooie van een weblog . Je kunt “iets” wat je dwarszit van “je af schrijven” en “misschien” tot steun dienen van mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt. De titel Leipelowietje is m.i. aardig toegesneden want je moet natuurlijk wel leip zijn of op zijn minst of tegen het krankzinnige aan om dit allemaal op zo een weblog neer te gaan pennen maar vooruit…… Er lopen er meer los als dat er vast zitten zeg ik altijd maar. ( grapje ) Om DIE reden heb ik ook besloten geen reacties vooralsnog toe te laten want dan ben ik meer bezig reacties te beantwoorden als dat ik een weblog kan schrijven ben ik bang voor. Waar zullen we eens dan over hebben ? Laten we er gewoon een “kolerezooi” van maken en allerlei onderwerpen “door elkaar flikkeren” en lijkt me ook wel leuk . Misschien begrijpt geen hond het meer dan haken ze vanzelf af en dat risico wil ik best nemen. Ik wil het eens hebben over verschijnsel “beïnvloeding” van mensen en hoe het komt het soms lijkt dat de maatschappij als een “eenheidsworst” soms gezien wordt door opiniepeilers en raar genoeg begin ik hoe langer meer ze gelijk te geven dat inderdaad “de grauwe trosmassa” waar men het vroeger over had echt bestaat gek genoeg. In mijn jeugd ( ik was zo een beetje 23 jaar) heb ik als marktkoopman gestaan op het oude Waterlooplein in de weekenden vaak en ook soms door de weeks. In die periode stond ik meestal op een vaste plek achter Abe “de vogeltjesman” die er met vogels en dieren stond en vaak stonden naast me standwerkers zoals Josje en Herman die in klokkies handelden als standwerker en maakte je vanaf 10 uur de regelmatig “herhaalde” riedel mee van de “gemaakte grappen” als b.v. ( over klokkies) “je kan er mee zwemmen en je kan ermee verzuipen” e.d. en hoorde je steeds opnieuw dezelfde lach en ook “het moment” dat er klokkies werden verkocht en als die eenmaal verkocht waren weer de “afbouw” naar “af” om nieuwe omstanders te trekken. Dit “kuddegedrag” oftewel “grauwetrosmassa-gedrag” is er altijd al geweest en zal altijd zo blijven denk ik en is een “wet van meden en perzen” Kijk soms wel eens naar die zwermen zwaluwen op doortocht voor- en najaar naar andere gebieden en zie dan dat hele zwikkie gelijktijdig naar links draaien of naar rechts draaien en is er blijkbaar een leider die de richting aangeeft want anders kan ik het ook niet verklaren. M.a.w. je kan praten als “brugman” maar krijgt “de meute” heel moeilijk in beweging en “soms” lukt het, maar als de persoon “door een moordaanslag” of iets dergelijks verdwijnt gaat “de meute” weer terug naar “af” en zijn we weer bij het nulpunt beland en vreemd is dat eigenlijk dat er niet een “afscheiding” plaatsvindt dan van een deel van de groep en zonder “leider” een eigen weg zoekt. Toch raar eigenlijk dat oorlogsmisdadigers als Hitler en noem maar op zo ”onaantastbaar” bleven en dat een “enkeling” ( Von Stauffenberg) de moed nam Hitler te proberen te vermoorden. WAT is dat nu wat “mensen” = “de massa” drijft ? Goed. Ik heb denk ik nu helemaal geen lezers meer en is prima en ga ik lekker verder met mezelf communiceren en wel zo prettig toch ? Het zijn allemaal vragen die ik o zo graag beantwoord zou willen hebben in de “resttijd” die me nog gegeven is met die rotziekte van me en het antwoord zal er denkelijk wel nooit komen ben ik bang voor en ik kan niet begrijpen dat de mensheid de laatste 100 jaar meer verwoest aan de aarde als in de afgelopen 10.000 jaar. Waar komt deze hang naar zelfvernietiging toch vandaan ?? Iedereen ziet dat het fout gaat in alle opzichten en juist vandaag lees ik dat oktober 2005 de warmste maand is in 300 jaar en waarom blijft men doorgaan deze mooie aardbol om zeep te helpen ? Oke, De naam zegt het al: “Morgen weer gezond op” en kan nu nog maar er komt een dag dat dat niet meer lukt en de naam Leipelowietje is ook van dien aard dat het moeilijk is zo een lijp figuur aan te vallen omdat hij al aangeeft lijp te zijn en dan wordt het moeilijk te bevatten en tegenin te gaan toch ? Dat is nou juist de bedoeling van dit verhaal te proberen enige “bewustwording” op gang te brengen. Die dit nog lezen raad ik aan om niet verder te lezen want er komt nog veel meer lijp gedoe aan en om dat te volgen moet je van goede huize komen. Oke. Aandacht getrokken net als op de markt ?
.
Bladzijde 4
Gaan we verder waar we mee bezig waren en zijn allemaal maar zwarte lettertjes op wit papier dus die doen niemand kwaad toch ? Een beetje slap ouwehoeren kan ook geen kwaad en zelfs het woord ouwehoeren wordt op mijn computer niet eens aangegeven als foute tekstmelding dus ons kent ons en die computerbazen zijn echt niet de eerste de beste hoor. Laten we het eens hebben nu over de tijd dat ik als marktkoopman op het Oude Waterlooplein stond. Was nog toen ik zo een beetje meen ik 23, 24 jaar was en best een leuke tijd. Indertijd moest je, als je een vaste plek wilde hebben, door de weeks er ook staan maar daar had ik niet zo een trek in eerlijk gezegd omdat die markt voor mij min of meer een “hobby” was. S,morgens moest je dan naar het plein en op Zaterdag werden de losse stekken verloot en toegezegd door de marktmeester en is het mij nog nooit overkomen dat er geen plek voorradig was. Het was in de tijd dat waar nu de Stopera staat er gewoon nog woningen stonden en had je nog de echte “voddenmarkt” aan de zijkant t/o de Mozes en Aaronkerk richting Amstelbrug ( blauwe brug ?) Ik stond er met echt van alles en je kan het zo gek niet bedenken als bv, autoradio,s zwemvliezen, hutsloffen, badmutsen ( ja lach maar en kom ik direct op terug) , rubber zwembanden, parasols, luchtbedden, ja zelfs complete rubberboten, bootpompen, radio-cassetterecorders, lachzakjes en noem maar op en te veel feitelijk om op te noemen dus echt ongeregelde handel. Elke dag op het plein was het een feest en vaak gieren, brullen en lachen onder elkaar en ook omdat we dan de gekste fratsen uithaalden en ik weet nog goed dat ik ( het was paasweekeinde en dan altijd berendruk) van die japanse casetterecorders/radiocombinaties verkocht en zat er een microfoon bij en kon je ( toen al) met dat ding draadloos op redelijke afstand praten. In die microfoon zat nl een zender op batterij en kon je op afstand bedienen dus wel makkelijk. Nu was het zo dat de frequentie die de microfoon uitzond ook was te beluisteren op een gewone radio ( draagbaar of niet) mits er maar FM- ontvangst op zat en kon je het signaal van die microfoon opvangen dus ook feitelijk door zo een radio weergeven en joh, wat een dolle pret !!! Tegenover me stond een kraam met allemaal sexboekjes en die man ergerde zich dood dat al die klanten dan zo quasi onverschillig voor de stal stonden en dan uitgebreid die sexblaadjes zaten door te bladeren waarvan hij er enkele los had liggen. Hij kreeg door dat je met zo een microfoon gewoon op de radio die op zijn kraam stond kon uitzenden en ja toen begon het: Hij kwam aan mijn kant staan en had duidelijk zicht op zijn eigen kraam daardoor, en zijn radio stond gewoon op de kraam naast de sexboekjes en was afgesteld uiteraard op de frequentie van mijn microfoon. Doordat er niemand achter de kraam stond zagen natuurlijk enkele gasten hun kans schoon en aldra stonden er een paar van die kerels uitgebreid die sexboekjes te bestuderen totdat: uit de radio naast de sexboekjes een stem klonk: He, joh, leg dat boekje effe neer !!! ( was uiteraard de handelaar die gewoon naast MIJ stond met die microfoon maar dat hadden die gasten niet door) en dan zag je ongeloof en verbazing op die snoeten verschijnen vooral als er nog een tweede keer werd verzocht dat niet meer te flikken en door te lopen, GILLEN !!! Wij natuurlijk helemaal dol van de lach en ook de andere kooplieden er omheen !!! Nog een andere stunt was een radio te zetten in een grote kartonnen doos onder de marktkraam en dan via de radio roepen: Mijnheer, mijnheer en tikgeluiden. Iemand die passeerde wist in eerste instantie niet WAAR dat geluid vandaan kwam en keek dan onder de stal en zag de doos en begreep er geen moer van natuurlijk. En dan: Mijnheer, de doos is dichtgevallen, ik kan er niet meer uit !! en weer die stomverbaasde blikken en dra hadden ze natuurlijk door dat ze in de maling werden genomen omdat wij zaten te gieren van de lach en meestal werd het heel sportief opgevat en moesten ze er zelf ook om lachen. Ging een tijdje goed die geintjes totdat de Zaterdag voor dat paasweekeinde: en dan kon je altijd over de koppen lopen omdat er veel toeristen waren en heel veel Duitsers. Tja….. Op het Waterlooplein had je veel joodse kooplieden en die waren nou niet “bepaald” gecharmeerd van die Duitsers en was toen nog natuurlijk veel korter na de Tweede Wereldoorlog en zat er veel nijd nog. Een van die handelaren ( ik noem geen naam) zei: Louis, Ik wil effe een geintje uithalen en het was me al opgevallen dat er bijna op iedere kraam een draagbare radio stond maar goed….. Het was die Zaterdag voor Pasen op de markt een grote stroom van toeristen die zich door de nauwe doorgangen bewoog en ouderen weten nog wel hoe druk het dan kon zijn en dan begon het;…..Komt er plots uit al die afgestemde radio,s opeens een officiële stem in het Duits als ware het een Nieuwsbericht.: Hier ist die Westdeutsche Rundfunk und wir bitten sie ……. ( mijn Duits is niet zo goed) maar kwam er op neer dat de Duitsers werden verzocht zo spoedig mogelijk zich te verzamelen op het Centraal Station of andere omliggende stations en “nach hause zu fahren” maar ervoor hun zakken nog moesten legen om het gestolen zand van de stranden eruit te halen en meer van die onzin en weet niet precies meer wat….. Nou ja, je kunt begrijpen dat toen de marktmeester hierachter kwam dit ook de laatste keer was geweest maar gelachen hebben we. …….. Terugkomende op de badmutsen en zwemvliezen. Was mooie handel !!! Destijds werkte ik voor een firma die dan uit Engeland allemaal dozen per schip naar Rotterdam stuurde. Dat waren er echt duizenden dozen tegelijk die aankwamen met zo een schip en was het mijn taak naar de haven te gaan in Rotterdam en kon dan tegen vergoeding van die bootwerkers huren met handen zo groot als kolenscheppen. De dozen lagen reeds in de aankomstloods en moesten dan van daaruit verdeeld worden ( qua kleur, maat etc.) rechtstreeks vanuit de haven naar allemaal vestigingen van de Hema en V & D verstuurd via vrachtwagens naar de steden in het land. Was hard werken voor iedereen en tijdens schaftuur zag je die kerels hun broodtrommels openmaken en dan wil je NIET weten hoeveel brood er dan gegeten werd, maar ja het waren stuk voor stuk beulen van kerels. Op het eind van de dag werd er gevraagd: Louis hebbie nog zin in een flessie parfum of zo en reden ze met zo een lorrie net effe met de achterkant langs zo een baal die ergens stond en flikkerde de parfum eruit. Ik weet niet meer excact of het parfum was maar goed in ieder geval iets leuks. Tja,,,, zo kwam Jan Splinter door de winter en volgend keer koos ik uiteraard dezelfde kerels weer uit. Ach, er werd zoveel gesjoemeld en de keren dat we een zending autoradio,s binnenkregen totaal keurig verpakt met verzegeling en officiële stempels en zo erop is niet te tellen en dat er toch een doos bijzat met daarin een baksteen. Geen hond kon uiteraard meer achterhalen waar ergens in het traject van vervoer vanuit Japan dit geflikt was maar het hoorde er “ergens” bij
Terugkomen op de badmutsen en zwemvliezen op de markt dan maar. Die badmutsen waren indertijd van die mutsen met een bloemetje erboven op of aan de zijkant of andere versiering en de zwemvliezen waren van die instapdingen in diverse maten. Kun je nagaan dat er van die tientallen duizenden badmutsen en zwemvliezen die her en der in het land lagen bij de warenhuizen er wel wat kapot ging. B.v. Een badmuts waar gedeeltelijk ( bijna niet te zien) een bloemetje ontbrak of een zwemvlies met een klein schuurtje of plekje en zo. Al die dingen werden aan de klant vergoed en teruggestuurd naar de importeur en werden dan genoteerd op een z.g. “claimlijst” en in een doos geflikkerd. Let wel. Van een paar zwemvliezen was altijd wel of de linker ofwel de rechter nog goed ! Wat te doen met die dozen met “afgekeurde badmutsen en zwemvliezen ? naar Engeland terugsturen had geen zin en die werden dan gestort in de grote afvalschuiten bij de Oude Schans en moest je nog stortgeld betalen ook. Kwam op het idee gewoon die dozen te kopen ( mocht feitelijk niet, maar ja er mag zoveel niet) en ik maar uitzoeken en uitzoeken die handel. De kapotte zwemvliezen gingen alsnog naar de afvalschuit door mezelf gebracht en de goeie zocht ik de linker en rechterparen op in de maten van 35 t/m 43 en de badmutsen gingen in grote dozen gesorteerd. Kostten dus uiteindelijk een drol en dan hupakee op Zaterdag naar de markt met die bende en een grote berg ervan maken en bordjes erbij en dat wilde wel lopen. Kostten dan bij mij een kwart van ze bij VD kostten en verdiende ik er nog goed aan ook. Dat bloemetje minder zagen ze niet eens en de vliezen waren voor de rest in orde toch want ik had de goeie exemplaren bij elkaar gezocht. Nu effe iets eigenaardigs en wel leuk: Ik had b.v. van die luchtgevulde badcaps en had er een bordje bij gezet 75 ct per stuk en 3 voor 2.50 en je wilt het niet geloven dat ik WEKENLANG 3 voor 2.50 heb verkocht totdat er iemand zei ik wil er ook 3 maar dan per stuk betalen dus ik kijk die vrouw aan en denk: Die is nog gekker als ik. Neen hoor zegt ze: Ik wil 3 losse want dan ben ik 2.25 kwijt i.p.v. 2.50 en laat nou al die weken ik NIEMAND er over gehoord hebben en dit wat ik schrijf is voor geen woord gelogen en geeft aan hoe oppervlakkig de mensen kunnen zijn en was wel een leuke leerschool. Ook kan ik me nog voor de geest halen dat zo een kakineuze hockeybluffer met zijn vriendjes en vriendinnetjes maar zat te mekkeren over die zwemvliezen en een commentaar van hier tot daar en wat al niet meer. Ze waren te slap en ze waren dit en dat, maar goed ik hoor dat zo aan en op een gegeven moment zegt ie tegen me; koopman geeft u me toch maar zo een stel zwemvliezen maat 41/42 terwijl die dingen bij V & D een veelvoud meer kostten en die corpsbal maar met een kop alsof ie me de grootst mogelijke gunst verleende. Ik kijk hem aan en zeg: Neen, die krijg je niet meer. Hij: Ja maar ik koop ze toch. Ik: Neen die verkoop ik niet meer aan je want die zijn niet goed zeg je zelf en ik wil mijn klanten geen rotzooi verkopen. Hij me aankijken met een blik van: ????? Maar goed ik zet mijn blik op oneindig ( heb ik patent op) en ik zie hem verderop praten met zijn vrienden en effe later komt een van die vrienden alleen terug en zegt: koopman, ik wil graag een paar zwemvliezen maat 41/42. Oke hoor zeg ik en pak en stel waarvan ik er een bij doe van maat 37 zonder dat ie het merkt. Ik zeg: Je moet ze wel effe passen hoor want je krijgt garantie tot aan de deur. Nee was wel goed zei hij en weg was ie . En ja hoor komt een poos later terug met die zwemvliezen en zegt. Een zwemvlies is veel te klein en knelt aan de bovenkant waarop ik zeg: Oh, maar dat doe je zo en knip de bovenkant van de Instapvoet er in de lengte af en geef de zwemvlies terug en zet weer de blik op oneindig. Nou DAN geniet je hoor als je die kop ziet staren naar zijn stukgeknipte zwemvlies die nu WEL passend was omdat het bovenstuk eraf was geknipt. Gieren brullen natuurlijk !!!! heb hem effe daarna uiteraard een goeie maat gegeven maar DAT waren nou leuke dingen voor de mensen… zou Henk Elsink zeggen. “Dat is humor !!!?”

.
Bladzijde 5
Oke, de markt is wel een beetje besproken en maar een beetje van de hak op de tak springen is ook wel leuk toch ? Wat was het toch een heel andere tijd als nu toen ik een jaar of 18,19 was. Weet nog goed ( omdat ik veel zomers aan de Middellandse Zee vertoefde geruime tijd) ik in de wintertijd dan maar een beetje zat te scharrelen om de winter door te komen met van alles en nog wat en me heb aangemeld bij een uitzendbureau en moest werken bij een verzekeringsconcern op de keizersgracht en DAAR heb ik feite geleerd hoe zielig mensen ( in mijn ogen dan ) feitelijk kunnen leven. Voor mij was het maar een kwestie van een paar maanden om de winter door te komen maar ik kan en kon niet begrijpen dat mensen dag in, dag uit hetzelfde ritueel kunnen leven en beleven soms bekruipt me die benauwdheid weer als ik langs zo een industrieterrein rijdt en dan al die geparkeerde autootjes en dan weet dat er in zo een betonnen kolos mensen zitten net en dag in dag uit met dezelfde mensen/collega,s moeten werken en dag in dag uit hetzelfde ritueel moeten doorstaan en beleven. Ik woon zelf in een wijk met allemaal yuppen die stuk voor stuk voor veel te dure horizontale appartementjes opkopen en op hun manier “dan vreselijk gelukkig” zijn. Daar zitten ze dan in zo een ruimte waarvan de linker muur ook die van de buurman is als ook de rechter-muur.De voor-muur en ramen en de achterkant kunnen ze deels hun eigendom beschouwen en het plafond en de vloer zijn dan ook weer vaak de je medebewoners in feite …. Maar goed. Ze zijn gelukkig lijkt het dan en ik zie ze dan s,morgens in een net pak de deur uitrennen samen met een kind op de arm en in de andere nog een broodje. Gehaast geven ze elkaar nog gauw een zoen en ook de 1 of 2 kinderen die in 1 van de 2 autootjes ( want die hebben ze vaak wel) waarna pappie of mammie met een noodgang naar de crêche rijdt of naar een of andere kinderopvang of misschien ook wel gauw even naar opa en oma wordt gebracht. Men stort zich daarna in de file en begint gelijk al de stress toe te slaan en voordat ze bij het werk arriveren zijn ze al zo opgefokt dat ze zich als een bezetene ( of niet juist) zich op het werk storten en de hele dag door tot in de middag en zich weer in de autootjes begeven om zich toe te voegen aan de grote maalstroom van de file,s richting huis waar ze ( als ze in de rivierenbuurt wonen of Oudwest in Amsterdam) nog eens rustig een half uur kunnen uittrekken voordat men een plek voor de auto heeft gevonden en LEVE DE LUCHTVERVUILING ! maar dat even ter zijde..
Vooraf heeft een van de twee de kindjes al opgehaald bij de kinderopvang, of waar dan ook en heeft een van beide partijen nog gauw even boodschappen gehaald en gaan ze koken en/of een pizza bestellen en “gezellig” de avond doorbrengen op de bank en naar de pulp-tv kijken waaruit in de regel de progamma,s tegenwoordig bestaan. Nu heb ik het over de mensen die in de stad wonen als Amsterdam b.v. maar er zijn er natuurlijk heel wat die zo een heerlijk huisje op een rij hebben gekocht in die prachtige vinex-wijken die overal in Nederland uit de grond zijn gestampt en zo eenduidig zijn soms dat het lijkt of al die huizen door een kloonmachine zijn gehaald en ook de mensen die erin wonen met hun gedrag en uiterlijk vertoon lijken soms door een kloonmachine te zijn gehaald. Daar zit je dan gelukkig te wezen midden in de polder met naast je misschien toevallig een heel vervelend stel dat zich met elk wissewasje bemoeit en aan de andere kant een wat a-socialer stel met continue harde muziek, kijvende ruziestemmen, of blaffende honden of krijsende kinderen. Tja….. je hebt het niet voor het zeggen en het is net een grote loterij. Je kan het treffen en ook niet toch ? Maar goed we dwalen af en moet kunnen.
Waar waren we. O ja. Bij het verzekeringsconcern op de Keizergracht waar ik soms tijdelijk s,winters een baantje had.
Elke dag hetzelfde ritueel. Een lange ruimte met in het midden 4 aan elkaar geschoven bureau,s op een rij dus 2 naast elkaar en dan 2 ertegenover en op het uiteinde stond dwars het bureau van Meneer Terburg. (dat was de chef van de afdeling) . naast me zat Mevrouw Idema en best een aardig mens en zal in die tijd zo tegen de 60 gelopen hebben net als mijnheer Terburg. Schuin t/o me zat een figuur maar kan me niet meer voor de geest halen zo onbelangrijk was hij denkelijk en tegenover me zat Mijnheer Lene. Voor het raam tenslotte zaten de heren Willemsen en Versloot en dat was dan de hele afdeling zo een beetje en stond er nog een bureau apart voor nog een uitzendkracht maar dan echt alleen voor in “noodsituaties” en ik had een min of meer vaste aanstelling omdat ik het uitzendbureau” voor gezien hield al gauw en rechtstreeks ging onderhandelen en kon ik daar gedurende de wintermaanden verblijven al hebben ze me meermalen een vaste functie aangeboden maar die weigerde ik .Het ging mij slechts om de wintermaanden te overbruggen Dat bureautje voor “noodsituaties” bewaar ik heel goede herinneringen aan omdat daar meestal een meisje kwam werken tijdelijk die een beetje het midden was tussen Brigitte Bardot en Monique van de Ven en vreemd genoeg nog geen vaste vriend had. Er werd nog al veel in die tijd “overgewerkt” en een verdieping lager had je de copieër afdeling waar ik menig prettig uurtje met Brigitte heb doorgebracht en werd je er nog voor betaald ook Maar ja, wie is er niet ondeugend toch. Was vrije jongen al had ik wel een vriendinnetje waarmee ik zomers dan naar het Zuiden trok maar goed je bent jong en je wilt wat…
S,morgens kom je binnen en dan is het : “goedemorgen” en allemaal “goedemorgen” en werd er even een beetje gepraat en al gauw verdiepte iedereen zich in het werk wat voornamelijk bestond uit het berekenen van de premieomslagen die verdeeld moest worden bij een verzekerd bezit over diverse maatschappijen dus denk nu maar niet ( misschien is het nu anders) dat EEN verzekeringsmaatschappij het risico dekt van een object want dat wordt onder/doorverzekerd over diverse partijen. Zo weer wat geleerd. Zo omstreeks half elf zag je de Heer Lene naar de klok kijken en dan was het tijd voor het gebruikelijke ritueel want dan zou de koffie langskomen. Heer Lene schoof dan keurig zijn spullen opzij, zijn aktentas ging open en daar verschenen het knipmesje, de zakdoek, een papieren zakje en de appel . Het zakdoekje werd keurig vierkant uitgespreid op tafel en dan werd het appeltje heel langzaam en behoedzaam geschild en als dat gebeurd was werden de schillen in het zakje gedaan, het appeltje doormidden gesneden en daarna nog een keer zodat er keurig netjes partjes appel overbleven en keek Heer Lene dankbaar naar het resultaat en begon heel behoedzaam de stukjes appel een voor een naar binnen te werken en nam daarna een paar slokken van de koffie die inmiddels was rondgedeeld, vouwde keurig netjes het zakdoekje terug na eerst het knipmesje schoongeveegd te hebben, en deed alles weer in de aktentas die hij onder zijn bureau zette.Zuchtte een paar keer diep en stond op om zich naar het toilet te begeven waarna hij na enkele minuten weer terugkwam en zich wederom op de tabellen en de rekenmachine stortte. Omstreeks half een was het een halfuurtje schafttijd en dan ging Heer Lene even een rondje maken in de buurt en dat was best ( en nog) een leuke buurt en gelegen op de Keizersgracht nabij de Leidestraat . Mijnheer Willemsen dan was ook een tof mannetje. Was altijd vrolijk en wel in voor een geintje en mopje al werd dit door de chef ( heer Terburg) niet altijd even gewaardeerd gezien de soms zure blik maar verder hield hij zijn mond. Ik ben gek op oude gezellige dametjes en meermalen heb ik Mevr Idema s,avonds even naar huis gebracht als ik mijn auto bij me had. Parkeerbeheer bestond toen nog niet en met een beetje geluk kon je je auto de hele dag daar wel kwijt. Mevrouw Idema woonde op de route naar mijn huis dus was een kleine moeite. S,middag voltrok zich omstreeks 3 uur ( theetijd) hetzelfde ritueel zo een beetje bij de Heer Lene en kwamen dan nog wat boterhammen tevoorschijn uit een doosje of anderszins wat eetbaars en zat hij die met een gelukzalige blik op te peuzelen. DAT waren de dus de dagen die deze mensen DAG IN, DAG UIT beleefden en het is en was voor mij onbegrijpelijk hoe mensen zo hun leven voorbij kunnen laten glijden alhoewel ik ook wel besef dat er vaak geen andere keus was. Situaties als met mijnheer Lene zullen ook nu nog wel voorkomen en soms heb ik diep meelij met al die mensen die s,morgens aaneengesloten een zelfde soort lot tegemoet gaan en is het maar te hopen dat deze mensen plezier in hun werk hebben want anders is het natuurlijk best voor te stellen waar al die hartkwalen en stress en burn-outs vandaan komen Mijnheer Willemsen was een toffe vent en op een gegeven moment had ie het wel benauwd en zei dat het door zijn stropdas kwam dus ik een beetje judassen en stoken en zeggen: Ja man, gooi hem toch af. Jullie zien elkaar immers elke dag al dat benauwde en potsierlijke gedoe en je gelooft het of niet maar Willemsen trok opeens ( net als Prins Claus ooit deed) zijn stropdas los en zei: Louis, je hebt nog gelijk ook en prompt begon Versloot te lachen aan de overkant van hem en zei. Kom nou, dan kan ik niet achterblijven en zelfs die conservatieve Terburg lag in een deuk en voor het eerst was het me daar een gebulder van het lachen en DAT is mij altijd mijn hele leven bijgebleven. De ontlading van zo een groepje mensen die dag in dag uit maar hetzelfde ritueel opvoerden en dat er dan maar 1 katalysotor nodig was alle opgebouwde stress er eens in een keer uit te gooien Veel later kwam ik Willemsen tegen en was hij veranderd van baan en zat bij een klein verzekeringskantoor waar ik mijn auto toen had verzekerd en zag hem daar opeens achter in het kantoor zitten en hebben we het er nog heel vaak over gehad. De man is alweer jaren dood maar hij vertelde me dat hij toen echt jaloers was op het leven wat ik leidde en de durf een vaste goede baan te weerstaan omwille van een veel beter vrij leven aan de stranden van de Middellandse Zee en dan op die reizen de nodige avonturen beleven waar ik later nog op terug zal komen. Nu ik zelf 62 ben en met een rottige ziekte toch wel ben ik dankbaar en blij dat ik altijd gedaan heb in mijn leven wat MIJ het beste leek en heb ik me nooit laten leven al zijn er toch wel jaren geweest dat ik me noodgedwongen ook MOEST aanpassen aan die rottige teringmaatschappij die we met zijn allen hebben opgebouwd en zienderogen nu achteruit gaat en zijn de Lene,s en Willemsen,s van weleer vervangen door een ander slag mensen waarbij de ene helft de boel opvreet en de andere helft het moet verdienen en het milieu met een ontzettend rap tempo de vernieling wordt ingejaagd en iedereen loopt maar als en struisvogel met zijn kop in het zand en denkt: “Zal mijn tijd wel uitduren” Dit is ook de reden van de titel van dit verhaal” Morgen gezond weer op” omdat IK er heilig van overtuigd ben dat er geen “morgen gezond weer op” zal zijn zoals de mensheid nu bezig is door te gaan op de weg die we nu met zijn allen bewandelen toch ? Maar goed. We zullen het maar weer eens over iets vrolijkers gaan hebben !

MAAR DAT ZIE JE VOLGENDE WEEK OP ZONDAGMORGEN WANT PLAATS MIJN “BOEK” DE KOMENDE 8 ZONDAGEN EN GEZELLIG TOCH DEZE DONKERE DAGEN ?

Over voorziener

Ben 73 jaar inmiddels en heb interesse in de politiek en hoe wij met zijn allen leven op deze wereld van nog 13.000 km doorsnede en we elkaar bevechten meestal om dat rotgeloof
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

snap er de ballen van en heb een herseninfarct gehad in 2007 maar wou graag mijn archief terug van 2012 en niemand kan dat waarmaken

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s